Nefes nefeseyim... Neden kaçtığımı, neyden kaçtığımı bilmiyorum. Bir an arkama dönüp bakmak istedim. Arkama dönmemle tökezlemem bir oldu. Ama beni kovalayanın köpek olduğunu artık biliyorum. Neden kaçıyorum? Ben köpeklerden korkmam ki! Ter içinde kalmışım. Artık koşmaya mecalim kalmadı, dinlenmem lazım. Kaldırıma oturup kafamı geldiğim yöne çevirdim, köpek yoktu. Yok olmuştu! "Nereye gitti ki bu" diye düşünürken, omzuma değen bir el ile irkildim. Arkama döndüm kimse yoktu. Kaçmalıyım, bir yere saklanmalıyım ya da sığınmalıyım. İlerideki birkaç evin kapısını yokladım, kitliydi. Zil veya tokmağa benzer bir şey aradım, yoktu. Kapıya omuz atmayı denedim, bir işe yaramadı.
Korkuyorum... Soğuk... Ağlamak istiyorum ama iyi bir fikir değil biliyorum.
Bir anda çalan ankesörlü telefonun sesiyle kendime geldim. Sesin geldiği yöne doğru ilerledim, ses kesildi... Acaba yanlış mı duydum, bana mı öyle geldi diye düşünüyordum ki telefon bir daha çaldı. Hemen telefonun yanına gidip, ahizeyi kaldırdım.
-Alo, Alo, Alo...
Ses yok. Kimse bana cevap vermiyor.
-Alo, Alo! Kimsin sen?
Bu kim ise bana ses vermeyeceği belliydi. Kafamı çevirip arkama baktım. Köpek geri gelmişti, bu defa daha sinirli daha korkunçtu. Bu köpeğe karşı koyamam. Kaçmalıyım ama yapamıyorum. Hemen yoruldum. Tekrar ter içinde kaldım. Nefesim tıkandı, göğsüm daraldı. Kalbim yerinden çıkacak gibi, sanki biri boğazımı sıkıyor gibi. Sonra durdum. Bazı sesler var. İnsan sesi mi? Evet... Evet, kesinlikle insan sesi!
-Meva! Meva!
Meva mı? O da kim?
Uyanıyor muydum?
YOU ARE READING
MUAMMA
Mystery / ThrillerAltı ay. Sadece altı ay'da tamamen değişen bir hayat ve eski yaşantısından haberi olmayan bir kadın. Cevapsız kalan sorularına rağmen etrafındakilere güvenmeli mi? Siz olsanız güvenir miydiniz?
