Onzeker.

Valerie

Hallo, Ik ben Valerie.
Een onzeker meisje met maar een vriendin, Sascha, mijn beste vriendin die mij altijd en overal steunt. Het begon allemaal in groep 7 op basischool, Ik werd steeds onzekerder over mezelf, was ik wel dun genoeg? Of ben ik wel goed genoeg?
Zo ging het 1 jaar lang door, in dat jaar ben ik veel vriendinnen kwijtgeraakt, alleen Sascha bleef nog over.
Ik kwam in groep 8 terecht en daar werd de onzekerheid nog erger, ik begon steeds meer aan mezelf te twijfelen of ik wel dun genoeg was, Mijn ouders hadden niks door.
Tot dat ik op de helft van groep 8 in de gymzaal flauw viel tijdens gym, Iedereen rende naar me toe en de leraar probeerde me wakker te maken, dat lukte niet.
Toen belde hij 112 en de ambulance was er heel snel,
Ze gingen me wakker maken met succes.
Maar ze besloten toch om me mee te nemen naar het ziekenhuis, Intussen waren mijn ouders ook al ingelicht over wat er gebeurt was en die beloofden gelijk naar het ziekenhuis te komen.
Bij het ziekenhuis aangekomen kreeg ik een kamer voor mij alleen, mijn ouders kwamen en mijn moeder was heel bezorgd en mijn vader was vooral erg boos.
Het was inmiddels al 10 uur toen de arts vroeg aan mijn ouders om weg te gaan, maar mijn moeder besloot om in het ziekenhuis te blijven slapen.
De volgende dag om 9 uur kreeg ik ontbijt, 2 boterhammen met aardbeienjam en een ei, met moeite hield ik alles binnen,
Na enkele testjes werd de diagnose gesteld dat ik anorexia had, dit viel erg zwaar bij mijn ouders en zei gingen even in overleg samen met de arts.
Ik moest naar een kliniek!
Ik zou volgende week al gaan maar ik mocht vandaag naar huis en daar mocht ik blijven tot dat ik naar de kliniek moest.
Het was al dinsdag en ik zou morgen al gaan!
Ik had al wat dingen ingepakt en probeerde om 11 uur te gaan slapen, maar dat lukte niet.
Het regende erg hard en ik staarde naar mijn plafond en luisterde naar de regendruppels die op het dak vielen.