Sadece bir saniyeliğine, bir saniyeliğine saate bakmak için, yan koltukta duran telefonu alıp gözümü yoldan ayırdım ve...
Bum!
"Allah kahretsin!"
"Kahretsin kahretsin kahretsin..."
Hızla emniyet kemerimi çıkarıp arabadan indim. Çarptığım arabanın spor bir araba olduğunu fark ettiğimde çok geçmemişti. Sessizce, yere düşmüş olan arka tamponu izlerken güçlü kalmaya çalıştım.
En son yola baktığımda önümde bu kadar yakın bir araba bile yoktu zaten az sonra arabayı parkedecektim bu yüzden iyice yavaşlamıştım. Ama ne olursa olsun suç bendeydi ne yazikki bir saniye bile yoldan gözümü ayırmamam gerekiyordu.
Arabadan inip yanıma gelen araba sahibinin ilk sözü "İyi misiniz?" oldu .
Gözlerim yerdeki tampondan ayırıp kibar araba sahibine dönerken konuşmaya başladım.
"Teşekkür ederim, emniyet kemerim takılıydı bir şeyim yok, kaza benim suçumdu zararınızı ödeyeceğim." bir şey demeden bakmaya devam eden araba sahibine "Peki siz iyi misiniz?" dedikten sonra olağanüstü kabalığımı telafi ettiğimi düşündüm.
"İyiyim bende."
"Ben size numaramı vereyim şu ilerdeki üniversitede okuyorum." dedim elimle göstererek.
"Bende orada okuyorum." dedi şaşırmış bir yüz ifadesiyle. Bu sırada telefonunu uzatmıştı.
"Mühendislik okuyorum" dedi.
Telefonu aldım ve hızlı bir şekilde numarayı girdim.
"Faturayı aldığınızda beni aramanız yeter kusura bakmayın lütfen, acilen gitmem gerekiyor."
Kafasını sallayıp onayladı.
Hızla arabama bindikten sonra yere düşmüş olan telefonu aldım. Saate bakıp hızla arabayı çalıştırdım. Bu sırada "daha ne kadar geç kalabilirim acaba?" diye düşünüyordum.
