Blinded

My eye sight are not clear ever since I was seven years old.

Sa tuwing pupunta kami ni mama sa opthalmologist para ipa-check up ang mata ko grabeng pilitan pa talaga ang nangyayari. Its not because I don't want to be cured or checked up. Its just that I am aware na Hindi na talaga aayos ang paningin ko.

Kapag napapasama naman ako ni mama di ako lumalapit sa opthalmologist. I then, have a phobia on doctors.

Kahit Malabo ang paningin ko di talaga ako nag susuot ng glasses.
Kasi pang mahihina lang ang eye glasses.

As years passed by, mas lalo ng lumalabo ang paningin ko pero never pa rin akong nagpaparingin sa opthalmologist.

I'm currently 24 years old. Fresh graduate of mass communication.
Pero nakapasok agad ako sa isang TV station as a news anchor .

My first month went smooth. Wala naman akong problema sa trabaho ko. Pero ng dahil sa pesteng paningin ko, parati na lang akong napapagalitan dahil Hindi ko mabasa ng mabuti ang ibabalita ko.

"Miss Santos, I suggest na patingnan mo sa opthalmologist ang mata mo. Nagkakaproblema ka na sa trabaho." Ang sabi ng head namin sa akin one day nung pinatawag niya ako.

"Don't worry sir. Okay pa naman po ako. I think I can still manage it."

"But I don't think so. Ganito nalang, you'll go to an opthalmologist then ipapa-tingin mo ang mata mo or maasign ka sa noon time."

Wala na akong nagawa. Nag hirap at nagpursige ako para mapunta sa prime time. Mas konti lang kasi ang nanunuod sa noon time.

I don't have any choice kundi ang pumunta sa opthalmologist.

I'm standing in front of a clinic na nirequired ng kaibigan ko sa akin.

Nanginginig ang kamay ko na binuksan ang pinto ng clinic. And I'm aware that I'm fainting right now.
Nag hintay ako sa isang kwarto habang hinihintay yung doctor.

Maya-maya pa at may pumasok sa kwarto. A guy. I guess he is the doctor. I guess he is on his late 20's. Chinito. Naka-suot ng glasses. At naka doctor attire.

"Are you the patient?"

I just nod.

"Why are you fainting? Haha. Relax. I'll just do some visual field test. Di kiya ooperahan. Haha."

He laughs so cute and manly.

But wait?. Relax?!!
I'm starting to freak out and I'm just controlling it. Tapos sasabihin niyang relax?!!

"Ah-i-im so-sorry." Shit! Why am I stammering?! I'm really starting to freak out! "Its just that , I ha-have a pho-phobia o-on doctors." Napayuko ako. Argh.