Karşı Komşum Meteor!

1

"Anne be daha varmı?"

"Dila kaç oldu yavrum daha var mı var mı bebekmisin sen?"

"Tamam ya"

Diyerek önüme döndüm. O ara radyoda nirvananın yeni şarkısı çalmaya başladı. Hem ben şarkıya eşlik edip hemde kafamı sallıyordum ki kafama yediğim tokatla kendime geldim.

"Ne oluyo be!"

"Dila malmısın annem bi saattir sallabaş gibi kafanı bi o yana bi bu yana sallayıp duruyorsun "

"Hiç bir şeyden anladığın yok"

"Eğer anlamk buysa yavrum evet hiç bir şeyden anladığım yok"

"Offff offff"

Diyerek camdan dışarıyı izlemeye başladım. Araba durunca geldiğimizi anlayarak arabadan indim.

"Neresi?"

"Siyah boyalı ev"

Kafa sallayarak bahçedeki sandalyelere oturdum. Beş saattir yoldaydık. Ve ben otura otura popom büyücek diye çok korktum çok. Kafama gelen top ile o tarafa döndüm. Lan her bela benimi bulur. Kafamla ne alıp veremediğiniz var lan . Topu atanlara baktığımda üç kişi olduklarını gördüm. Bir sarışın bir kumral birde siyah saçlı. Yalnız sarışın taşmış. Topu yerden alarak hızla onlara attım. Topta gitti nereye isabet etti. Sarışının müsait yerlerine. Lan dünya resmen bana götünü dönüp gülüyo. Ben çocuğa endişyle bakarken diğer ikisi gülüyor sarışın ise bana sinirli sinirli bakıyordu. Hızla eve girerek annemin ne yaptığına baktım. Bu karı harbinden deli. Lan ilk günden perde mi takılır.

"Dila"

Ses vermedim yoksa o perdeleri bana taktırırdk.

"Dilaaaa"

Kapı açık diye dışarıdan bile duyulur ya.

"Ne var anne"

"Perdeleri tak"

"Hayır"

"Dilaaa dedim"

"Bende hayır dedim"

Perdeyi hızla yere bırakarak ayağında ki terliğin tekini çıkardı ve bur fırlattı. Fırlatış o fırlatış. Tak dedi benim alnıma geldi.