Zeynep'ten
Bak tamam.Biraz aptalım.Hiç söylememem gereken şeyleri olmadık zamanlarda söylerim.Bazen nasıl tepki vereceğimi bilemem; ya susarım yada öyle bakarım işte.Ama bu ne biliyor musun, bu seninle aynı yerdeyken oluyor. Çocuklaşıyorum. Hatırlasana telefonda ilk konuşmamızda nasıl kekelediğimi. Bendeki bi hal, çocukça tepkiler, kendimi tutamayıp seviyorum falan demeler...
''Ya ben market raflarında düzgün dizilmemiş bir ambalaj görsem üzülürüm, düzeltirim. Ben birinin ağladığını görsem ağlarım ama sadece senin güldüğünü görsem gülerim. Bir baksana bana, yüzüme bak, kesik yara bere içindeki ellerime bak, tuttun biliyorsun. Bırakır mı o parmaklar seni hiç. Özlemek, sevmek, üzülmek, sevilmek için duruyorum karşında...
Şimdi belki hiç, ama ileride en sevdiğin şey olacağım. Korkma. Bundan korkma. Korkanlar hep kaybeder. Çünkü sen kaybedersen biz kaybederiz. Dudağınla yanağının kesiştiği yere sonsuz bir gülücük ekmek istiyorum sadece..."
