Aşkın ilk hecesi ...

Aşk kapısi

Andım adını açıldı mabedinin kapısı. Ve girdim o kapıdan içeri...

Hani Zeyd oğlu Abdullah'ın canı sıkılmıştı. "Niçin bu kadar hüzünlü olduğunu sormuştun" ona... O da sana, "bu dünyadayken senden uzak kalınca içimizi kasvet kaplıyor. Ancak yanıbaşında ferahlıyoruz." demişti. "Ahirette ne olacak halimiz. Sonsuz bir hayatta sensiz kalmaya nasıl güç yetireceğiz.." diye iç geçirmişti. Sen de başını eğmiş, ahirette arkadaşlarından ayrı düşmek ihtimaliyle tedirgin olmuştun. Çok geçmeden Cebrail gelmişti yanına... Seni ve neslini müjdelemişti. "Kim Allah'a ve elçisine itaat ederse işte onlar, Allah'ın nimet verdiği peygamberler, sıddıklar, şehitler ve salihlerle beraberdir. Onlar ne güzel arkadaşlardır."vahyiyle karşılık vermişti Cebrail... Şimdi hüsranda değilsek eğer, sevdiğimizden ayrılmayacak olmanın ümidinde olduğumuzdandır. Ruha yerleştirilen bu ışığa yetişemedi hiçbir karanlık...

Çare sendedir efendim. Sana muhtaçtır katresi yağmurların. Ebcedi kaybolmuş hesapların azatlısıyız. Yarılırken gökyüzü, sebebim sensin efendim. Hiç bilmediğimiz yerlere savururken günahların rüzgarı, bir med cezirle yaklaştır bizi sahiline...