Pakiramdam ko ay para akong kinukulong sa isang nakakatakot na bangungot, yung tumatakbo ako sa kawalan, takbo hanggang sa mawalan ka ng hininga. Pero wala kang magagawa dahil hindi ka kasing bilis nila.
Ang aking pagtakbo ay parang bumabagal nang bumabagal habang papalapit sa mga nagkukumpulang tao, pero ang kamay ng orasan ay hindi bumabagal.
Padami ng padami ang tao sa paligid, kaya naman pinilit kong lumaban sa kabila ng paghihirap ng oras, lugar at panahon.
Wala na akong panahon. Parang hindi na ito isang panaginip or isang bangungot. Hindi lang ako tumatakbo para iligtas ang sarili. Kundi iligtas ang buhay ko. Tumatakbo para iligtas ang pinakamahalagang bagay. My own life meant little to me today.
Sabi niya maaaring mamatay kaming dalawa sa mga oras na ito. Pero pwede iyon magbago kapag hindi kami ma traffic sa mga taong narorooon at sa araw. Tanging ako lang ang makakagawa na makatakbo sa ilalim ng araw at sa mataong lugar.
And I couldn't run fast enough.
So it didn't matter to me that we were surrounded by our extraordinarily dangerous enemies. As the clock began to stop.
......
My Unforgotten book.
by Amara Vienne
