My Little Demon

Chapter Two

Someone's pov

I saw her walking through out the gate.
She's beautiful as ever. I wonder why she's wearing lenses. Her eyes are the most unique thing I've ever seen in my whole entire life. Her eyes that significe the most precious Death anyone could have.

We missed her so much. How could she forget about us that easy. What have they done to her. Our princess. Our queen. We will wait til you remember.

------

Dreath's pov

Pauwi nako ng may naramdaman akong nanunuod sakin. Ulit. Siya na naman. Ughh. Since I got out of the hospital, I have this urge feeling that someone or some people are watching me. Take note, always watching me.

Binalewa ko nalang yung nanunuod sakin at saka pinaharurot ang motor ko pauwi sa bahay namin. I took a quick shower and change in my battle suit. Im wearing a black sando, light brown leather jacket, fitted jeans, black boots, eyeliner at the bottom of my eyes and my eyelids, and a dark red lipstick on my lips.

Kinuha ko na yung apat na favourite knives ko, saka nilagay yung dalawa sa magkabilang boots ko at yung dalawa ay sa magkabilang legs ko. Kinuha ko din yung two pairs of sword ko at nilagay ko sa likod ko. Kumuha din ako ng 2 guns fully loaded at nilagay sa magkabilang baywang ko. A'ight. Im ready to go. Lalalala~

---

Pumunta nako sa Under Ground Arena kung saan ang only entrance ay nasa loob ng isang restaurant.
Only fighters knew the way through it.
Nang makapasok nako sa loob, maraming nag hihiyawan at sumisigaw ng kill him kill him. Psh.
Ang patakaran dito ay no mercy. Kung gusto mong manalo,
Patayin mo ang kalaban mo, pero kung kusa syang sumuko, maswerte ka at di ka babangungutin ng konsensya mo.

Lahat ng nandito ay may sarisariling mga gang. At ang mga maglalaban lang sa arena ay yung mga gang na nasa rank 1-10.
May nakita akong makintab mula sa kinatatayuan ko, at nagulat ako ng makita kung ano iyon, alam kong sakin tatama ang palaso kaya naman agad akong lumihis. Napatigil ang lahat dahil dun.Tumama ang palaso sa mata ng lalaking nasa likuran ko, at mas lalo kong ikinagulat kung anong hawak ng taong tinamaan ng palaso. Baril. At sa tingin ko, ako ang balak niyang patayin. Nilingon ko ulit kung sa galing yung palaso. Nakatingin siya sakin. At ang mga mata niya.. Asul. Parang nakita ko na iyon.

Alam niyang makakailag ako kaya sakin nya itinutok. Niligtas nya ko sa taong gustong pumatay sakin. Ibig sabihin, ang taong to ay kilalang kilala ako, isa siya sa mga taong gusto kong maalala, pero hindi ko kaya. Hindi parin siya umaalis sa kinatatayuan nya.
Pupuntahan ko sana siya, ngunit di pa ko nakaka baba ay nawala sya agad, nag mamadali kong hinabol ang taong yun. Napahinto ako sa gitna ng arena, at napalingon sa itaas. Lalake. Kulay dilaw ang mga mata niya. Sakin nakatutok ang baril niya .. sakin? Pumutok iyon pero wala akong naramdaman na tumama sakin. Naramdaman kong may bumagsak sa likod ko, paglingon ko, isang lalaking walang malay, andaming dugo, dun ko lang na realise na ang lalaking iyon ay leader ng Blood Lust Gang. At nasa gitna ako ng laban nila. So nakaistorbo ako. Sorry naman ho.

Nilingon ko ang mga nasa likod ko. Lumaki ang mga mata nila ng makita kung sino ako.

'Lone Demon' bulong ng isa sa kanila.
Saka isa isa silang nagsi atrasan.

Lone Demon ang tawag nila sakin dito. Kasi ako lang ang nag iisang lumalaban na walang kasamang gang. Wala ako sa rank. Pero ako ang pinakakinakatakutan dito. Sabi nila wala akong puso. Wala silang magagawa, kaligayahan ko ang pumatay ng tao. At wala pakong laban na pinatalo.

Lumingon ulit ako sa itaas, pero wala na siya. May papel siyang iniwan.
Kinuha ko ang kutsilyo ko at tinira yung papel sa itaas, kasabay nito ang pagbagsak ng kutsilyo sa kamay ko kasama ang papel.
Nasapo ko ito agad saka binuksan ang sulat.

'Its been a long day, without you my friend.
and We'll tell you all about it when we see you again.
We've come a long way,
from where we began.
And we'll tell you all about it When we see you again.
When we see you again.

Blue and yellow seen by red,
Purple, green, and gray left,
Once you saw the 3 left,
We will complete the set.'
-yellow and blue demon.

pagkabasa ko sa sulat, hinarap ko ang dalawang gang.

'one round' sabi ko sakanila.

Nagulat sila sa sinabi ko. Akmang tatakbo na yung isa pero isang pitik lang ay bumagsak siya dahil sa pagbaril ko sa ulo nya.

Sabay sabay silang sumugod kaya't kinuha ko ang two pair of swords ko saka tumalon ng mataas sa ere. Inispread ko ang braso ko hawak ang dalawang sword sa magkabilang kamay at umikot bago pa man ako bumagsak. Patay na ang lima, trese pa ang natitira.

Sumugod ang tatlo, sabay sabay kong pinutol ang ulo.
Sa pamamagitan ng pag ikot ko, wakwak ang tiyan ng lima.
Sumugod ang apat, patay, sa loob ng limang segundo.
Isa nalang ang natira.
Nilapitan ko siya, inasahan ko na ang gagawin nya.
Hinugot nya ang baril nya at tinutok sa ulo niya,
Saka niya pinutok.
Pshh. Walang kwenta.

Tinignan ko ang mga nanunuod sakin. Ang iba ay sumusuka, at halos lahat sila, pigil hininga sa nakita nila.
Naglakad ako palabas ng arena.
Sumakay sa motor ko saka umuwi.
Nilinis ko ang mga armas ko at nilagay ko sa lalagyan.
Naligo ako at nagpalit ng pantulog na damit.

Wala ang parents ko ngayon dahil pumunta sila sa korea. May aayusin daw.
Matutulog na sana ako pero biglang sumakit ang ulo ko..

--flashback 4 yrs ago--

Dreath's pov

'hey dreath, you okay? seems like you're spacing out' tanong sakin ng isang lalakeng nagmamaneho na may asul na mata.

'mukhang di ka nya narinig blue. hahaha' sabi naman ng katabi ko na may dilaw na mata.

May katabi pang dalawa yung dilaw ang mata pero di ko maaninag ang mga mukha nila.
Pati na rin yung nasa passengers seat. Pero alam kong may kulay din ang mata nila. Bakit ganon.. Para kaming isang grupo na may iba't ibang kulay ang mga mata.

Pero nawala ang lahat ng iyon dahil sa putok ng baril.

'oh shit! dreath?!! dreath?! you there?! please stay with us!! malapit na tayo sa hospital dreath. Don't give up our princess! stay with us' Maluha luhang sabi sakin ng lalaking may dilaw na mata.

--end of flashback--

Kinapa ko ang side ng ulo ko. May parang palubog akong nakapa. Sumakit ulit ang ulo ko.
Di ko namalayan nakatulog na pala ako.

Sino sila. Bakit parang napakaimportante nila sakin.

A.N: Thanks for reading! 😘