The Maze Runner~Dutch Preferences

#24Minho Imagine

"Minho Imagine"

Minho-

Je zit op de tribune bij de atletiek baan van je school met je wiskunde boek voor je neus. Je snapt er geen bal van. Formules zijn nooit je ding geweest. Je zit eigenlijk te wachten op je vriendje, Minho, die de aanvoerder van de atletiek club is op jou school. Jullie hebben al bijna 6 maanden wat, en het gaat fantastisch! Je wordt uit je gedachten gehaald door een stem. 'Lekker aan het leren, Studje?' Minho. Je kijkt op van je boek en ziet Minho en Thomas daar staan. 'Tja, wat moet ik anders doen? Kan ik er wat aan doen dat ik moet wachten omdat mijn vriendje te laat is.' zeg je met een grijns. Minho lacht, komt naar je toe en geeft je een kus. 'Hey Babe.' mompelt hij tegen je lippen. 'Dag Rennertje.' mompel je terug. 'Ja uh, Minho? Coach zal het ons niet in dank afnemen als we te laat komen.' zegt Thomas awkward. 'Ik kom eraahaan!' mompelt Minho, nog steeds zijn lippen tegen jou lippen aan gedrukt. Hij stopt de kus en legt zijn voorhoofd tegen de joune. 'Zie je na de training.' zegt hij en geeft je nog snel een klein kusje op je wang voordat hij er met Thomas vandoor gaat.

De training begint met wat rek oefeningen. En wat opwarmingen. Minho neemt als aanvoerder zijn taak erg serieus. Het gaat allemaal goed totdat de coach zegt dat ze een estafette-loop gaan doen. Je weet dat dit Minho's slechte onderdeel van alles is. Tuurlijk hij is snel, maar stokjes doorgeven gaat moeilijk. Iedereen gaat klaar staan. Minho staat bij de laatste wissel. Hij werkt samen met Thomas, Ben en Winston. Winston is niet snel, dus gaat hij als eerste. Daarna volgt Ben, daarna Thomas en daarna Minho. Minho is het sneltste van hun allemaal. De coach fluit en Winston begint te rennen. Hij nadert Ben en geeft het stokje zonder problemen door. Dan is het de beurt aan Ben om het stokje door te geven aan Thomas. En ook dit gaat zonder problemen. Maar dan gaat het mis. Thomas nadert Minho die veel te snel van start is gegaan. Thomas moet flink sprinten om hen in te halen. Minho kijkt achterom om te zien waar Thomas blijft. Als hij zijn pas inhoud omdat hij ziet dat hij te snel ging, struikelt hij over zijn eigen benen en valt op de rond. 'MINHO!' schreeuw je. Kom overreind! denk je. Kom alsjeblieft overreind! Maar Minho komt niet overreind. Thomas staat over hem geen gebogen en Minho grijpt naar zijn been. Uit de het punt waar jij staat kun je Minho's gezicht niet zien. 'Iemand bel 112!' roept Thomas. Je hart slaat een tel over als je de woorden hoort en je rent naar Minho.

Minho ligt kerment op de grond. Zijn gezicht is rood en vertrokken van pijn. 'Y/n.' kreunt Minho. 'Ik ben hier. Rustig maar. A-Alles komt goed.' Je probeert sterk te zijn voor je vriendje. Tranen wellen op in je ogen als hij naar je hand zoekt en die stevig vast grijpt. In de verte is de sirene van de ambulance al te horen. 'Het gaat allemaal goed komen, Minho. De ambulance is er bijna.' zegt de coach. 'Hou vol, Min.' zeg je. Je kijkt achter je waar Thomas met een paniekerig gezicht staat te kijken. Ineens wordt jou hand ruw uit die van Minho getrokken. Je kijkt op en ziet een ambulance broeder die over Minho heen is gebogen. Je had hem helemaal niet horen aankomen. 'Oke, hoge hartslag, pols is te hoog, been gebroken.' De broeder zegt het alsof het niks is. Thomas trekt je langzaam naar achter en houd je vast. Vol pijn en verdriet kijk je naar Minho. Er lopen tranen over zijn wangen van de pijn. In je hele leven heb je nog nooit zo'n afschuwelijk iets gezien.

Twee uur. Zolang zit je al in het ziekenhuis te wachten. De verpleegster kwam je een uur geleden vertellen dat Minho's been op drie verschillende plekken was gebroken en dat zijn enkel verbrijselt is. Het was dus een hardere klap dan dat het eruit zag. Thomas zit naast je en is verbazing wekkend stil. Normaal weet hij altijd wel een manier om de sfeer een beetje op te krikken. 'Waar denk je aan?' vraag je. Je fluisterde het, maar in de verlaten ziekenhuis hal klinkt het veel harder. 'Het is mijn schuld.' zegt Thomas somber. 'Nee, Thomas echt ni-' 'Jawel! Het is mijn schuld! Ik had harder moeten lopen en bij Minho moeten zijn vóórdat hij achterom keek!' Thomas ogen vullen zich met tranen. 'Thomas, het is niemand schuld. Het was gewoon puur ongeluk.' Thomas zucht. 'Alsnog had ik harder moeten rennen.' mokt Thomas. Je zucht en gaat recht zitten. Je bijt op je nagels van de spanning. Je ziet de hele tijd Minho's gezicht voor je, vertrokken van de pijn. Je krijgt het gewoon niet van je netvlies af.

Er komt een verpleegster aan. 'Zijn jullie Thomas en Y/n?' vraagt ze met een vriendelijke stem. Je staat op en knikt. 'Hoe gaat het met hem?' vraag je. 'Het gaat goed met hem. Zoals jullie weten was zijn been op drie plaatsen gebroken en zijn enkel verbrijzeld. Het been is gezet en hij is aan zijn enkel geopereerd. Het is belangrijk dat hij 6 weken lang rust houdt.' 'Dat gaat Minho niet leuk vinden.' fluistert Thomas in je oor. ' Er gaat een golf van opluchting door je heen. Minho is oké en Thomas lijkt weer aan de goede hand te zijn nu hij te horen heeft gekregen dat zijn vriend er weer bovenop komt. 'Mogen we hem zien?' vraagt Thomas. De verpleegster knikt. Ze geeft een knikje in de richting waar ze net vandaan kwam als teken dat jullie haar moeten volgen.

Minho ligt op bed met zijn ogen dicht. Zijn been hangt in een soort mitella omhoog en zit in het gips. Er zit een infuus in zijn hand en zijn armen zitten vol met schrammen en blauwe plekken. 'Jullie mogen wel bij hem gaan zitten, hoor. Er zit een rode knop aan de zijkant van zijn bed, als hij wakker is, druk daar dan op. Dan komt er een dokter naar hem kijken.' zegt de verpleegster en ze loopt weg.

'Ik denk niet dat hij het trekt.' zegt Thomas na een tijdje. Jullie zitten in een stoel naast Minho's bed, die nog altijd niet bij kennis is. Je houdt zijn hamd vast. 'Ik bedoel, het is Minho. Die moet en zal rennen, in beweging zijn, de ster uithangen. Dat is zijn ding. Als hij dat 6 weken niet mag doen, wordt hij hartstikke gek!' Je glimlacht. Je houdt er van als Thomas zijn ongezouten mening laat horen. Dan weet je tenminste hoe de zaken ervoor staan. Hij bemoeit zich overal mee, maar dat heeft nog nooit negatief uitgepakt. 'Kan je die niezelkop van je even dichthouden, lelijke sjakkel die je bent.' zegt Minho zachtjes. 'MINHO!!' roepen Thomas en jij tegelijkertijd en jullie springen op. 'Wat zei ik nou net!' kreunt hij. 'Hoe voel je je?' vraag je. 'Als een grote hoop klunk. Maar jij bent bij me, dus het is minder groot dan ik had verwacht.' Minho heeft zijn bekende grijns weer op zijn gezicht en als zijn vriendin, weet jij dat het goed is. Het komt goed, het komt goed.

Sorry dat ik zolang niet meer heb geüpdate! Ik had het mega druk en kon nergens een gaatje vinden om te schrijven!

Ik hoop dat jullie van deze imagine hebben genoten! En bedankt voor alle comments en votes It means the world to me