Loving So Hard

Κεφάλαιο 2

Ήταν η μητέρα μου.Από την μία ανακουφίστηκα που δεν ήταν ο Άαρον , αλλά από την άλλη,τι να της πώ ;; 

"Τι κάνεις τέτοια ώρα ξύπνια ;;;" με ρώτησε τρίβοντας τα μάτια της. 

"Εμμ,δίψασα"

"Δίψασες ;;;" με ρώτησε με δυσπιστία.

"Ναι μαμά,δίψασα..τώρα πάω για ύπνο γιατί αύριο έχω σχολείο" της είπα και έτρεξα αμέσως στο δωμάτιο μου.Αν έμενα έστω και ένα λεπτό παραπάνω μαζί της,θα καταλάβαινε ότι λέω ψέματα.Ο καθένας μπορεί να το καταλάβει από τον τόνο της φωνής μου όταν μιλάω.Δυστυχώς δεν είμαι και πολύ καλή στο να λέω ψέματα .Όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου ξεφύσιξα από ανακούφιση.Δεν επιχείρησα να ξανά πάρω την Κάρλι τηλέφωνο.Δεν υπήρχε περίπτωση να ξυπνήσει.Θα της έλεγα τα νέα στο σχολείο.Την επόμενη μέρα ξύπνησα από το τραγούδι που έχω βάλει για ξυπνητήρι ! Περίμενα μερικά λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσω πως πρέπει να σηκωθώ.Αφού σηκώθηκα και έκανα την πρωινή μου ρουτίνα κοίταξα την ώρα στο κινητό μου.Δεν είχα χρόνο για πρωινό οπότε πήρα την τσάντα μου και έφυγα κατευθείαν στο σχολείο.Στην διαδρομή είδα τον Άαρον.Ήμουν έτοιμη να τρέξω δίπλα του και να τον χαιρετήσω,παρόλο που θα μου απαντούσε ψυχρά,όπως κάνει τον τελευταίο καιρό,αλλά πρόσεξα πως δεν ήταν μόνος.Ήταν μαζί με άλλα δύο αγόρια.Τον έναν τον αναγνώρισα.Ήταν εκείνος ο Άλεξ όσο για τον άλλον δεν ξέρω ποιος ήταν. Ξαφνικά σταμάτησαν να περπατάνε.Σταμάτησα και εγώ. Έκατσαν σε ένα παγκάκι.Δεν ήμουν και πολύ μακρυά τους.Μπορούσα να διακρίνω την έκφραση στα πρόσωπά τους.Του Άαρον και του Άλεξ ήταν χλωμά.Ο άλλος όμως,ήταν πολύ χαλαρός.Τους έλεγε κάτι,σαν να προσπαθούσε να τους καθησυχάσει,μέχρι που τα καστανά μάτια του προσγειώθηκαν πάνω μου.Ο Άλεξ και ο Άαρον παρατήρησαν πως αυτό το αγόρι σταμάτησε να μιλάει και κοιτούσε προς μία άλλη κατεύθυνση.Την δική μου κατεύθυνση.Δεν άργησαν να ακολουθήσουν το βλέμμα του,και τώρα πλέον και οι τρείς με κοιτούσαν.Ο Άαρον με κοιτούσε έκπληκτος.Πήγε να πεί κάτι,αλλά δεν πρόλαβε,η εγώ δεν πρόλαβα να τον ακούσω γιατί έκανα κάτι που δεν πίστευα ότι θα κάνω.Το έβαλα στα πόδια.Έτρεξα με όλη μου την δύναμη,δεν ξέρω γιατί,απλά το έκανα. Λαχανιασμένη πλέον ήμουν στο προαύλιο του σχολείου.Πρέπει να είχε ξεκινήσει η πρώτη ώρα,γιατί δεν έβλεπα κανέναν.Είδα το ρολόι στο αριστερό μου χέρι. 08:55.Το κουδούνι για διάλειμμα χτυπάει σε πέντε λεπτά.Πόση ώρα τους κοιτούσα ;; Σκέφτηκα καθώς έμπαινα μέσα στο σχολείο.Πήγα στο ντουλαπάκι μου,το ξεκλείδωσα και ξεκίνησα να αδειάζω τα βιβλία που είχα στην τσάντα μου.Άκουσα το κουδούνι να χτυπάει,και σε κλάσματα δευτερολέπτου οι πόρτες κάθε αίθουσας είχαν ανοίξει.Αφού άδειασα την τσάντα μου,έστειλα μήνυμα στην Κάρλι λέγοντας της να συναντηθούμε έξω.Στην πίσω μεριά του σχολείου.Έχωσα το κινητό στις τσέπες του τζίν παντελονιού μου και βγήκα έξω.Πήγα στην πίσω μεριά του σχολείου και περίμενα την Κάρλι.

"Άλι" άκουσα κάποιον να φωνάζει από πίσω μου.Γύρισα και είδα την Κάρλι να έρχεται προς το μέρος μου.

"Καλημέρα" της είπα.

"Καλημέρα" μου απάντησε με ένα χαμόγελο.Ξαφνικά όμως το πρόσωπό της σοβάρεψε

"Γιατί δεν ήρθες την πρώτη ώρα;;Και γιατί με έπερνες τηλέφωνο τόσο αργά χθές το βράδυ;;;Συμβαίνει κάτι ;" με ρώτησε. 

"Περίπου"
Πήρα μια βαθιά ανάσα και της τα είπα όλα.Από εκεί που άκουσα χθές το βράδυ για την συνάντηση,μέχρι και το σημερινό περιστατικό.Τα πάντα.

"Λοιπόν,άκου τι θα κάνουμε" είπε. "Η συνάντηση είναι στης 18:15 οπότε εμείς θα πάμε μία ώρα νωρίτερα,θα βρούμε ένα μέρος,κάπου εκεί κοντά για να κρυφτούμε,έτσι ώστε να ακούσουμε τα πάντα.Ίσως εκεί βρεθούν οι απαντήσεις που ψάχνουμε"
έμεινα σιωπηλή αλλά μετά από μερικά δευτερόλεπτα τόλμησα να την ρωτήσω. 

"Τι θα γίνει στην περίπτωση που μας δούν ;;" Μόνο στην ιδέα τρόμαζα.

"Δεν θα μας δούν" είπε με σιγουριά. 

"Λέω εγώ στην περίπτωση που μας δούν" είπα επιμένοντας.

"Εύκολο ! Απλά τρέχουμε" 

"Τι ;; Τρέχουμε ;; Αυτό δεν θα μας σώσει από την στιγμή που θα έχουν δεί τα πρόσωπά μας"

 "Μα δεν θα δούν τα πρόσωπά μας,θα φοράμε μάσκες.Μην ανησυχείς. Άστα όλα πάνω μου" Την κοίταξα με ένα βλέμμα 'Σοβαρά τώρα;;' 

"Να μου λείπει" 

"Όπως θές"

 Μετά από αυτό η συζήτηση έληξε,επειδή το κουδούνι χτύπησε οπότε έπρεπε να πάμε στην αίθουσα μας για μάθημα.Εγώ και η Κάρλι είμαστε στην ίδια τάξη.Πήγαμε στα ντουλαπάκια μας για να πάρουμε τα βιβλία και ότι άλλο χρειαζόμασταν για την δεύτερη ώρα και κατευθυνθήκαμε προς τις σκάλες που οδηγούν στον δεύτερο όροφο για το βασανιστικό μάθημα της Χημείας.