ANG LIBING

SHOCK

Rigene's POV

Itay! Happy birthadayyyyy!!!!!! pagbati ko sa aking ama..:) natutuwa talaga akong sa aking tatay na umabot pa siya sa edad na ganito. kahit may kaya lang kami hindi parin kami nawalan ng biyaya tulad ng ganito. kaya ako ay nagpapasalamat sa Diyos sa binagay niyang biyaya sa aking pamilya.

By the way ako po pala. Si Princess Rigene Cena walong taong gulang pa.

Oiiiii tay! matanda ka na ahhh.. :) sabi ng twin brother ko si Prince Eric Cena.

wag na kayo magtaka. dahil gusto kasi ng itay namin na prince at princess ang itrato sa amin.:) heheheheXD

Hay nako ang mga anak ko talaga! sobra talaga sweet.. hahahaXD

ano ka naman tay. wala lang yun love kanim ehhh!! sabi ng kaptid ko.

tama po yan tay.. heto gift namin sa iyo! sana magustohan ninyo. hahahahahaXD

mga anak ko talaga nag abala pa kayo.. :) okay lang sakin kung walang regalo ang importante competo tayong apt ng nanay mo.:)

Oo mahal. hindi tayo magkahiwalay.<3

Ahmmmm.. by the way si tatay po ay 41 nahh pala.. matagal kasi sila nag pakasal ng nanay ko dahil hindi gusto ni lolo na ipakasal si nanay ni tatay dahil bata pa sila at wala pang trabaho nuon. kapanahunan nila. kaya nag hintay sila ng matagal na panahon.

Pero sa awa ng Diyos ay kinasal talaga sila..

Aking mga mahal luto na ang handa natin.:) tawag ng aming ina.

Opo ma. susunod na kami..

habang kumain kami at nagtatawanan. hindi namin na malayan na may dinaramdam na pala ang aming ama.

tay! na pano ka?? are u alright?? sigaw ng aking kapatid.

hindi ko po tagap ang ng yari sa tatay ko. hindi ko alam kung ano ang gagawin. shock na shock talaga ako sa pangyayari. Hindi ko tangap sa mura kung edad ng yari to sa akin.

Nak! tumawag kana ng ambulance! dali! bilisan mo! sigaw ng nanay ko.

Huh?? ano nay??

tumawag ka ng ambulance dali!

Hindi kuna talaga ang dapat gawin. iyak lang ako ng iyak. pero dali-dali ko kinuha ang cp ko. para tumawag ng ambulance.

kaya sa pagdating sa ambulance. at ihatid na si tatay sa hospital. wala parin ako sa sarili ko. hindi kaya ma tangap sa utak ko ang ng yari sa aking tatay. sumama nalang ako at wala parin ako sa sarili ko at umiyak pa din. habang tinignan ko ang aking kapatid mukhang shock din siya sa pangyayari. pero kalmado parin siya. pero ang nanay ko ay kita talaga sa mukha niya ang pangamba at takot na mawala ang tatay ko.

Habang nasa hospital. I try to calm my self but I cant. mukha yata na pansin ito ng kapatid ko. kaya niya ko nilapitan.

Sis. okay kalang? maging okay lang si tatay..

He hug me tight. but I continue crying in his shoulder..

pero nung calm na ako nakita ko yung sad face ng nanay ko.

Ma? okay na ba si tatay? okay ka lang?

Hindi kasi. ahmmmmmm pano ba to sasabihin. wag kayong mabigla huh?

kasiiiiiiii

KASI ANO NAY!!! sigaw ko

Patay na ang tatay niyo:( then biglang umiyak si nanay.