Olayların bu kadar ilerlediğini tahmin bile edemezdim. Kendimi zaptedemiyorum. Gizemli beni sevindiren kişiydi. Ama ona aşık olamazdım. Ian ne olacaktı. Koza bu kadar yaklaşmışken vazgeçemezdim. Vazgeçmemek bizim genimizde var. Ian benim olmalıydı. Ama hangi züppe bakardı ki bir kezbana? Ne? Neler oluyor bana böyle? Züppe dememeliydim. Aşığım ben ona. Bir rezillik daha yaşadım. Gizemlinin yanında düşünmüştüm. Hemde sesli! Bu olamazdı. Gizemli adını söyledi. Paul. Paul benim en sevdiğim ismdi! Paul eliyle kafamı çevirdi. Bana baktı. Çok derinlere baktı gözlerimde. Kendimi alamıyordum. Elini enseme attı. Beni sıkıca tuttu. Bu an hiç bitemezmiydi. Derken bir anda Ian karşımızdan geçti. Ben Paul'u hemen ittim. Ama olan olmuştu. Ian beni bir orospu, Paul ise beni korkak sanıyordu. Hemen özür diledim ve hazır olmadığımı söyledim. Koşarak uzaklaştım. Son raptede koşuyordum. Deli gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Ve sağ yanımda anlatamadığım bir acı vardı. Birden gülmeye başladım. Kalp solda olmaz mı? Neden sağ tarafım acıyor? Anladım ki kırmızı ışıkta geçmişim.
