Επίγειος Παράδεισος (On Hold)

3α. Καλός

Ευτυχώς, η Νατάσα -αν και πρωί, ακόμα- βρισκόταν στο μπαράκι και καθαριζε. Της χτυπησα το τζαμι της πορτας κι εκεινη μολις με ειδε στρος να μου ανοίξει.

"Σ' ευχαριστώ" ειπα μπαίνοντας μεσα στο μπαρ.

"Τι θα γινει, μικρε, κολιτσιδας θα μας γίνεις;" κράτησε περιπαικτικα. Παρ' ολα αυτα, μπορούσα να καταλάβω οτι ηταν χαρούμενη που με εβλεπε.

"Μπορεί..." της χαρησα ενα βεβιασμένο αλαζονικό χαμόγελο.

"Ελα δω" μου ειπε και με αγκάλιασε, σφιχτα.

Με επιασε απροετοίμαστο αυτη η αγκαλιά κι ετσι, αργα και διστακτικά την αγκάλιασαν κι εγω.

"Βλέπεις; Δεν νιωθεις καλυτερα τώρα;" με κοίταξε διαπεραστικα μεσα στα ματια.

Αν και ηταν πιο κοντη απο εμενα, ηταν δυνατή, τοσο μυικα, οσο και πνευματικα! Δεν μπορεσα να της αρνηθώ.

"Κατω τα χερια σου απο την κοπέλα μου, μικρε, γιατι δεν ξερω κι εγω τι θα κανω!" Φώναξε ο Νικος-Μαλακας απο πισω.

Πηρα τα χερια μου απο την Νατάσα και τα σηκωσα δείχνοντας του οτι δεν ημουν ενοχος. Εκείνος περασε το χερι του γυρω απο τους ώμους της και την φιλησε γλυκα στα χείλη. Μια τοσο απλη κίνηση με εκανε να ζηλεψω τοσο πολυ! Μα τι στο καλο εχω πάθει;! Σε λιγο θα θέλω να νιώσω ξανα ερωτευμένος! Μα τον διάολο! Τι στον πούτσο!

"Τι εγινε; Τα βρήκατε επιτέλους χαζοχαρούμενα πιτσουνακια;" τους πειραξα.

"Εμεις φταιμε ρε! Εμεις που σε βοηθησαμε με την κοπέλα σου!" Μου επιτέθηκε ο Νίκος.

"Δεν είναι η κοπέλα μου!" Αρπαχτηκα για κάποιον ανεξήγητο καιο ακαταλαβίστικο λογο. "Δεν είναι κανενος!" Ειπα πιο ηρεμα.

"Μικρε-"

"Κοφ' το αυτο το μικρε!" Τον διεκοψα.

"Οκ, Κάρτερ." Ξεφυσηξα ενοχλημένος. "Τι ουτε οι αυτο σ' αρέσει;" γέλασε.

"Νικο" τον μαλώσει η Νατάσα. "Ελα, Κάρτερ, πες μας τι τρέχει. Γιατι, για να έρχεσαι εδω ξανα και πρωι κιολας κατι παει πολυυυυυ στραβα, ετσι;"

Απόρησα. Γιατι η Νατάσα μια τοσο καλη κοπέλα τα είχε με αυτόν τον αξεστο μαλακα;

Δίστασα να απαντησω στην ερώτηση της. Δεν ηξερα τον λογο που είχα παει σε κείνους... απλα εκεινοι με είχαν ακούσει και την προηγούμενη φορά και... με συμβούλεψαν...

Και; Ειδες διαφορα; Μονο που δεν σε έβρισε! Οχι, περίμενε, το έκανε κι αυτο! Απλα ξεχνα το, δεν θα τα καταφέρεις! Απλούστατο! , ειπε η εκνευριστικη φωνη στο μυαλο μου.