Gönlüm Sana Emanet

4. Kisim

"Iceriye girmeden olmaz" demisti. Sesi öylesine etkiliyordu ki beni. Iceriye girme arzum cogalmisti sanki...
Bana birsey oluyordu o konusunca. Oysa daha ismini bile bilmiyordum. Kim oldugunu tanimiyordum. Hic birseyini bilmiyordum. Ama üzerimde agir bir etkisi vardi..
"Iceriye girmek icin hazir degilim. sizden cok farkliyim. Iceride ne yaptiginizi bile bilmiyorum. Hersey bana cok yabanci. Ama burayi izlemek bile bana huzur veriyor " demistim. Baska bir aciklamam yoktu.. Bilmiyordum iste..
"Kendini kandiriyorsun" diyip öylece birakip gitti. Yine bir kuyuya düsmüs gibi hissettim kendimi. Sanki aydinlik vardi onda. Birseylere ulastiriyordu beni. Ama cok uzak cok yabanciydi bana..
Gitmesini istemiyordum ama yine dur diyemedim.. Ne haddime.

Izledim onu arkasindan. Yine camiiye girdi.. Arkasindan yürümek istedim. Ama bu üzerimdekilerle mi? Buraya yakismiyordum bile. Buradan gitmem gerektigini anladim.. Onu birdaha görmemeliydim. Buraya birdaha gelmemeliyim.

Yürüyordum gidiyordum ama beni birseyler cekiyordu. Kalbim istemiyordu gitmemi. Huzurumdan birazdaha uzaklasiyordum..
Burasiydi benim mekanim, duragim. Simdi nereye gidicem basimin sykistiginda? Icim sanki agliyordu. Öylesine aciyordu ki icimde birseyler. Agir geliyordu hersey..
Arkama bakip duruyordum. Bana dur demesini istiyordum. Beni durdurmasini istiyordum. Ama o gelmiyordu.. Belkide onun bendeki etkisini bilmiyordu. Veya da benim onda öyle bir etkim yoktu..

Eve döndüm ve evde birsürü misafir vardi.. Kisa bir vakit iceriye girip hosgeldiniz edip ciktim. Tam ciktim ki ali karsimda duruyordu. Aslinda hic konusmak istemiyordum ama onun beni dinlemiceni de biliyordum.
Elinden tuttum ve bahceye ciktik. "Ne diceksen burda de!" Diye bagirdim ali ye. Elini hizlica biraktim. Beni boguyordu farkinda degildi.
"Seni seviyorum Nur'um" dedi.
Iste orda öylece kaldim. Cünkü ali bu beraber oldugumuz vakitte bile hic bu sözü diline almamisti. Bana ilk defa beni sevdigini söylemisti.. Ama gercekten samimimiydi? Kocaman gözlerimle baktim öylece. Bir rüzgar esti sanki ve saclarimi yüzüme savurdu. Sonra yine o imam geldi aklima. Bir rüzgarin bahanesiyle aklima girmis tebessümüme sebep olmustu. Oysa ali karsimda bir cevap bekliyordu benden.

Ama yüzümdeki tebessüm ona degildi. Imamaydi.. Gözlerimi kapattim ve her animizi hayal ettim. Neler yasadik kisa bir sürede. Bazen tatli bazen aci.
Ali sabirsizca yaklasiyordu bana. Ne yapmak istedigini anlamistim. Beni öpme gibi bir niyeti vardi.
Ama buna izin vermeden "ali sagol" diyip oradan ayrildim.

NE DEDIM BEN? Sagol mu dedim? Buda nedemektir ya?
Alinin cok sinirlendigini tahmin edebiliyordum. Ama o an agzimdan baska bir söz cikaramadim onun icin.
............

Bugün erken kalkip kendimi toplamaya karar vermistim. Huzuru aricam diye kendimi bu derecede kaybetmemem gerekiyordu.
Üzerime yine her zamanki gibi minilerimi gigindim ve kahvaltiya indim. ailemle birlikte muhabbet ettik demek isterdim ama bizim muhabbetimiz ancak is veya ali ile evlilik olurdu. Bana hic sorulmazdi iyimisin, kötümüsün diye.

"Ben bugün ise baslicam tekrar. Meselegimi özledim ve cok fazla ara verdim." Diyerek asil konuya girmeye calistim. Ailem cok sasirmisti. Hepsi beni simarik kizlari gibi gördü. Evet calisip o paraya ihtiyacim yoktu ama meselegimi binevi seviyordum.

"Kizim buna ne gerek var? Hayirdir birseyini eksik mi ettik? Sen sevmezdin calismayi? Zorla yapmistin doktorlugu?" Diye babamin alay edisi sesi kulaklarimda yankilandi. Zaten bana hic destek olmadilar. Evet meselegimi onlarin zoruyla yaptim ama hic bir zaman sonrasinda destek cikmadilar bana.

"Birkez de kiziniza olan desteginizi keske gösterseniz benim canim ailem!" Diyerek masadan kalktim. Artik anlamalari gerekiyordu. Böyle yaparsk beni kendilerinden hep bir adim geriye atiyorlardi.
Sanki sabah sabah tüm enerjimi almislardi. Babamin arkamdan nur diye cagirdigini duyabiliyordum. Ama hic umrumda degildi.