Aralıksız

Göz Yaşlarım Dökülüyor Yokluğunuzda

Bir gün dershanede çıktım eve gittim ve anneme babama seslendim "Selam ben geldim. Nasılsınız?".Ses yok bu saatte annem işten gelmiş olurdu ve yemek yapıyor olurdu babam ise işte değildi bunu biliyordum.Salona girdim yerde babamın kırılmış gözlüğünü ve annemin saçlarını gördüm.Kavga etmişlerdi hemen annemi aradım,cevap yok babamı aradım yine cevap yok yine annemi yine babamı ve yine annemi derken annemin telefonunu bir bayan açtı."Siz herhalde Meryem Hanımın kızısınız?"."Evet" dedim.Bayan "Nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum ama söylemek zorundayım,anneniz ve yanındaki ela gözlü 1.70 boyundaki şişman adam vefat etti.Başınız sağ olsun".

Sonrasını pek fazla hatırlamamakla birlikte gözlerimin önüne bir karaltı çöktü bir şey sanki beni alnımdan ittirdi ve sanki sonra beni yerde canım acımasın diye tuttu anneme babama sesleniyordum ama ne söylediğimden bir şey anlıyordum ne de sesimi duyabiliyordum .Bir anda göz yaşlarım akmaya başladı annemi ve babamı hissettim yanımda onlara seslenmeye çalışıyordum ama sesim çıkmıyordu sonra etrafımda bir koşuşturma beni aldılar ve annemle babam gitti bende çırpınmayı bıraktım ve kendimi saldım .

Uyandığımda hastanedeydim hemşire, "Nasılsınız hanımefendi daha iyisiniz umarım"dedi bende,"İyiyim daha demin söyledikleriniz doğru muydu?" Hemşire,"Doğruydu hanımefendi üzgünüz"dedi.Ağlamaya başladım annem bir daha yanımda olmayacaktı babamı ise bir daha neşeli ya da kızgın göremeyecektim.Babamın neşeli halleri tam şen şakrak kızgın halleri ise tam öfke doludur.Annem ise bir şey yapmak istemediğimde benim yanımda durur ve beni zorlardı iyi ki de zorlardı.