Hayat insanlara seçim şansı vermezdi, verdiğini düşündürdüğü zamanlarda bile seçim hakkınız olmazdı. O gün de Iris Alkan'ın seçim hakkı yoktu, sadece kucağındaki bebeğini korumalıydı. Onu arkasında koşan adamdan, kocasından korumalıydı. Soğuk yağmur damlaları yüzüne çarparken kucağındaki bebeğe daha çok sarıldı. Bütün Dünya'dan habersiz bebek kucağında ağlıyordu. Onu kimseye vermezdi, veremezdi.
Arkasından bir silah sesi duyuldu, sırtında derin bir acı hissetmişti. Adımları durdu, dizlerinin üstünde yere çöktü. Bebeğini tutan kolları gevşedi, bütün vücudu yere serilmeden önce hissettiği tek duydu acıydı. Bebeğinin acısı, vücuduna giren kurşunun acısı...
Zordu hayat onun için de zordu, herkes için de zordu. Annesini tanıma fırsatı bile olmayan küçük Elana için de zordu.
Yanına yaklaşan adam bebeği kucağından aldı, arkasını dönüp gitmeden önce beş kurşun daha sıktı. Genç kadın son nefesini orada yapayalnız verdi. Bu dünyadan giderken pişmanlığı büyüktü, hataları fazlaydı. Fakat değiştirebileceği hiç birşey yoktu. Yarın bir çiftçinin tarlanın ortasında bulduğu cesedi ailesini yasa boğmuştu. Kocası kameralar karşısında rolünü ustalıkla oynamış herkesi düşmandan gelen bir saldırı olduğuna inandırmıştı.
O artık bu dünyada değildi, kızı yalnızdı onu bilmiyordu ve hiç tanıyamayacaktı. Eşiyle çıktığı küçük gezinti onun ebedi sonu olmuştu. Her şey bitmişti.
‧₊˚♪ 𝄞₊ ♫ ˚⊹
KAMU SEDANG MEMBACA
Son Notam
AksiSon anına kadar sahnede olmalıydı, hiç birşey ona engel olmamalıydı. Ama hayat bilinmezliklerle yaşatrdı.
