Payback - [bxb]

1.Bölüm

Yeni bir sayfa açmak.

Güzel bir sözdü. Eski hataları geride bırakıp, daha iyi bir insan olmak güzel olurdu. Fakat 'yeni bir sayfa açmak' zorunda olmadığın durumların içinde olmak daha iyiydi. Maalesef, ben o kadar şanslı değildim. Çünkü ben çok boktan bir insandım, diğerlerinin dediğine göre.

Ortaokuldan beri, yanlış insanlarla takıldım ve birkaç kez evden kaçtım. Yine de bir şekilde liseye başladım, ama o da bir yıl sürmedi. Annem, beni ve küçük kardeşimi tek başına yetiştiren kişi, beni azarlamayı bir süre sonra kesti ve en sonunda okuldan atıldığımda bana sadece yenilmiş gözlerle baktı. 

Eminim ki umursayamayacak kadar yorgun hissediyordu. Belki de sabahtan akşama kadar çalışıp bütün masrafları ucu ucuna yetiştirdiği için, bir oğlundan vazgeçmek istemişti. Okulu bıraktıktan sonra, istediğim her şeyi yapmamın önünde hiçbir engel kalmamıştı.

Kendi yaşıtlarımdaki insanlardan ve sarhoşlardan para çaldım ve her gün o çaldığım parayı içkiye harcadım. Yaptıklarıma karışacak kimse olmadığı için günde bir veya iki kutu sigara içtim, en sonunda ise biri beni uyuşturucularla tanıştırdı ve kendimi o tür işlerin içinde de buldum. 

Hava atmak için dövme yaptırdım ve motosiklet sürdüm. Kendim gibi serseri heriflerle takıldım ve kendimi bir sürü kavganın içinde buldum. Yetenekli olduğum tek şey kavga etmek olduğundan, bulunduğum çetenin liderliğini bir süre sonra ben üstlendim. Onların lideri olarak gecenin en karanlık saatlerinde, cüretkar sayılan motosiklet numaraları yapmak çok hoşuma gidiyordu. 

O zamanlarda, bu yaptığım her şeyin çok havalı olduğunu düşünmüştüm. Kendimi büyük bir insan gibi hissetmiştim, herkes benden korkuyordu. Kalemi tutan domuz misali okulda sıkışıp kalan inekler (öğrenciler) benim tarafıma göz ucuyla bile bakmayı cesaret edemez olmuşlardı. Nereden bilebilirdim ki, tüm yaptığım bu şeylerin zamanla beynimi uyuşturduğunu ve beni karanlık bir kuyuya doğru sürüklediğini...

Arada sırada, ani bir uyanıştan sonra hayatlarını tamamen değiştiren insanların hikayelerini duyduğumda, pişmanlık hissetmekten kendimi alamıyordum. Keşke onlar gibi erkenden ne tür durumun içinde olduğumu algılayabilseydim. Keşke, aynada kendime göz ucuyla bakıp, rengini açtırdığım sapsarı saçlarımı ve giydiğim göz alıcı kıyafetleri gördüğümde bulunduğum o transtan çıkabilseydim.

Geçmiş için pişmanlık duymanın anlamsız olduğunu biliyorum, her ne kadar kendimi bunu yapmaya izin veriyor olsam da. Yine de, geriye baktığımda o suçluluk duygusu göğsümde çok büyük bir ağırlık yapıyor. Diğer insanlar üniversite giriş sınavlarına hazırlanmakla meşgul olurken, ben tefeci işinde çalışmaya karar verdim.

Benim işim parayı toplamaktı. Aldıkları parayı geri ödeyemeyen insanların çoğu, fakirlik yüzünden hayatta kalmak için çalışan ve kaçacak bir yeri olmayan kişilerdi. Fakat benim için, bu insanlar cüzdanımı dolduran günlük harçlıklardan başka bir şey değildi.

Gözümü bile kırpmadan şiddete başvurdum, kadınları ve çocukları tehdit ettim ve gecenin karanlığında elimdeki bıçakla gölgelerin içinde gezdim. Para toplamak adına elimden ne geliyorsa onu yaptım. Beklediğimden daha çok para kazandım ve içim kibirle, kendini beğenmişlikle doldu. Para elde etmenin ne kadar kolay olduğunu ve tüm dünyanın benden korktuğunu düşündüm, sanki yapamayacağım hiçbir şey yokmuş gibi.

On yıldan fazla çalışıp hala daha stüdyo dairesinden çıkamayan annemin, ne kadar zavallı ve sinir bozucu olduğunu düşündüm. Bu sebepten dolayı kazandığım paranın hiçbirini ona götürmedim veya vermedim. Bunun yerine, parayı kendimi eğlendirmek adına harcadım ve her gün lüks barlara gidip pahalı viskiler içtim. Kendimi büyük biriymiş gibi hissetmekle meşguldüm.