Kalbin Operasyonu

KARAKURT

Saat gece yarısını çoktan geçmişti.

Dağların arasına kurulmuş askerî üs, karanlığın içinde neredeyse tamamen sessizdi. Nöbet noktalarındaki ışıklar dışında görünen hiçbir şey yoktu. Soğuk rüzgâr, tel örgülere çarpıyor ve uzaktan gelen uğultuyla gecenin sessizliğini bozuyordu.

Üssün ana binasının ikinci katında ise ışığı hâlâ yanan tek bir oda vardı.

Aras Demir'in odası.

Yüzbaşı Aras Demir, masasının üzerinde duran dosyaya birkaç dakikadır aynı ifadeyle bakıyordu.

Dosyanın kapağında yalnızca üç kelime vardı:

GİZLİ — K-07

Aras dosyayı tekrar açtı.

İçerisinde bir harita, birkaç fotoğraf ve kısa bir görev raporu bulunuyordu.

Rapordaki bilgiler garipti.

Görev bölgesi belliydi.

Ama görev tam olarak belli değildi.

Aras'ın kaşları çatıldı.

"Bu ne şimdi?"

Kapı çalındı.

Aras başını kaldırdı.

"Gir."

Kapı açıldı.

Teğmen Mert Aydın içeri girdi.

Elinde iki bardak çay vardı.

"Komutanım, yine uyumuyorsunuz."

Aras dosyadan gözünü kaldırmadan cevap verdi.

"Sen de uyumuyorsun."

Mert gülümsedi.

"Ben görev bekliyorum. Siz görev okuyorsunuz."

Masaya çayı bıraktı.

Aras bardağa baktı.

"Şeker?"

"İki."

"Ben iki istemedim."

"Biliyorum."

Aras ilk kez hafifçe gülümsedi.

Mert bunu fark edince sandalyesine oturdu.

"Bakın, yüzünüz güldü. Demek ki hâlâ umut var."

Aras dosyayı kapattı.

"Bazen çok konuşuyorsun."

"Bazen mi?"

Aras başını salladı.

"Her zaman."

Mert kahkaha atacakken koridordan bir ses geldi.

DİİİİT!

İkisinin de yüzündeki ifade bir anda değişti.

Üssün alarm sistemi devreye girmişti.

Mert ayağa kalktı.

"Görev mi?"

Aras çoktan masasından kalkmıştı.

"Muhtemelen."

Kapıyı açtığında koridorda koşuşturan askerleri gördü.

Herkesin yüzünde aynı ifade vardı.

Hazırlık.

Aras hızlı adımlarla koridorun sonundaki brifing odasına yöneldi.

Mert hemen arkasındaydı.