Rebel's Heart

Kabanata 25

Kabanata 25

Malamlam ang liwanag ng poste ng ilaw, pero sapat na iyon upang makilala ko ang pamilyar na pigura ni Sean. Saglit ko pa siyang pinagmasdan, bago sinarado ang pinto at nagsimulang maglakad palapit sa kaniya.

Niyapos ko ang aking sarili nang dumampi ang malamig na simoy ng hangin sa aking balat.

Nakahilig siya sa kotse at bahagyang nakayuko ang kaniyang ulo na parang may malalim siyang iniisip.

As I got closer, his head lifted. His eyes found mine almost immediately.

"Anong ginagawa mo rito? Gabi na."

Hindi siya nagsalita agad. Instead, he stared at me for a few seconds. His gaze moved over my face as if he were making sure I was actually standing here in front of him.

"I was hoping I would see you," he replied.

Kumunot ang noo ko. "Bakit? May problema ba, Sean?"

Umayos siya ng tayo at napailing. "Gusto lang kitang makita," sagot niya, pero may kung anong lungkot at pag-aalala ang kaniyang mga mata.

"Gusto mo akong makita nang ganitong oras?" Hindi ko napigilang mapangiti.

"Gusto kitang makita araw-araw, oras-oras, pero ngayon lang ako hindi nakapagpigil na h'wag kang puntahan," pag-amin niya.

My heart began pounding against my chest.

Napalunok ako at napalingon sa bahay.

"Uhm... gusto mo bang pumasok sa loob?"

Inabot niya ang kamay ko kaya napatingin ako sa kaniya. Malamig ang kaniyang palad at bahagyang nanginginig ang kaniyang kamay.

"Sabihin mo sa akin kung anong bumabagabag sa 'yo, Sean," wika ko habang nakatingin sa kaniyang mga mata.

"Hindi ako karapat-dapat para sa 'yo, Siena," aniya.

"Ano bang sinasabi mo?"

"You deserve someone else. You deserve someone who can give you certainty. And, I haven't been that person."

I felt my throat tighten.

"Alam kong nasaktan kita. Pero, umasa pa rin ako na 'pag balik ko, naghihintay ka. Ang kapal ng mukha ko, 'no?" mahina siyang tumawa, bago mapait na ngumiti.

"Sean..."

"I know I don't deserve another chance. But, I just missed you. I missed you so much that it started hurting."

My lips parted when his eyes glistened.

"Hindi ko alam kung mapapatawad mo pa ako. I don't know if you still feel anything for me. Pero, kung papayagan mo... hayaan mo akong mahalin ka."

Hindi ako nakapagsalita. Nangilid ang luha sa aking mga mata, at bahagyang nanginig ang ibabang labi ko habang pilit na pinipigilan ang sariling hindi maiyak.

"Mamahalin kita hanggang sa huling hininga ko. At hindi na ako matatakot na ipaglaban kung ano ang nararamdaman ko para sa 'yo. Sa pagkakataong ito, ikaw ang pinipili ko." His voice became softer.

I reached for his face. The moment my fingers touched his skin, his eyes widened, as if he hadn't expected me to touch him after everything he had just confessed.

I gently brushed my thrumb across his face.

"You said I deserve someone else. Someone who will give me certainty."

He nodded. His expression softened, but I could see the pain behind his eyes.

"I want that someone to be you. I want it to be you, Sean," I admitted.