11:11

11:11 Ep🥳1

11:11 အပိုင်း 1

တောင်ကြီးမြို့ရဲ့ဆောင်းရာသီ မနက်ခင်းလေးတခုနို၀င်ဘာလလေးကအေးမြနေတယ်။နှင်းဖွေးဖွေးလေးကျဖို့အချိန်သိပ်မလိုတော့ဘူး။မနက်ဆို မြူခိုးလေတွေ ဝေနေတတ်တာ သိပ်နေချင်စရာကောင်းတဲ့မြို့လေးပေါ့။ကျမ နာမည်က ချောစန္ဒာခင် ဒေါက်တာဖြစ်ဖို့ သိပ်သေချာနေပြီဖြစ်တဲ့ ဆေးကျောင်သူပေါ့
ဒီနေ့က သူမအတွက် ပုံမှန်နေ့တစ်နေ့မဟုတ်ဘူး။
သူမနဲ့ မြတ်ဇင်ယော်မောင်တို့ရဲ့ မွေးနေ့။
အသက်ငါးနှစ်ကွာပေမယ့် မွေးနေ့ကတော့ တစ်ရက်တည်း။
ချောစန္ဒာခင်က သူမထက်ငါးနှစ်ငယ်တဲ့ မိန်းကလေးကို အမြဲတမ်း-
"ပုလုံးလေး"
လို့ပဲ ခေါ်တတ်တယ်။
အဲဒီနေ့မနက်ကတည်းက မြတ်ဇင်ယော်မောင်ဟာ မွေးနေ့လက်ဆောင်အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တယ်။
သူကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်လေး။
အလှအပကတော့ ဆိုင်ကဝယ်တဲ့ကိတ်လို မပြည့်စုံပေမယ့် အပေါ်မှာ ချောစန္ဒာခင်ကြိုက်တဲ့ပန်းလေးတွေ ထည့်ထားတယ်။
ကိတ်မုန့်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဂရုတစိုက်ကိုင်ပြီး မမရဲ့အခန်းကို ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူမျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုရှိနေတယ်။
"မမ..."
အခန်းထဲဝင်လိုက်တဲ့အခါ ချောစန္ဒာခင်နဲ့ သူမသူငယ်ချင်းတွေ စကားပြောနေကြတယ်။

မြတ်ဇင်ယော်မောင်က ကိတ်ကိုနောက်ကွယ်မှာ ဖုံးထားပြီး-
"မွေးနေ့..."
လို့ ပြောမလို့လုပ်နေတုန်း သူမတို့စကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
"မြတ်ဇင်ယော်မောင်က တော်တော်ဝလာတယ်နော်..."
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ရယ်ရင်းပြောလိုက်တယ်။
"အေးဟယ်။ ပေါင်နှစ်ရာနီးပါးဆိုတော့လည်း မနည်းဘူး။ အဝတ်အစားဝတ်ရင်တောင်..."
နောက်တစ်ယောက်က ရယ်လိုက်တယ်။
မြတ်ဇင်ယော်မောင်ရဲ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။
သူမလက်ထဲက ကိတ်မုန့်ကို ပိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ မကြားချင်ဆုံးကတော့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့စကားမဟုတ်ဘူး။
ချောစန္ဒာခင်ရဲ့အသံ။
"ပုလုံးလေးက အရင်ကတည်းက ဝတာပဲလေ။ အခုတော့ ပိုဆိုးလာတာပေါ့။ဆင်ခန္ဓာ ၀က်ကိုယ်လုံးလေးဖြစ်လာတာပေါ့"
ရယ်သံတွေ ထွက်လာတယ်။
မြတ်ဇင်ယော်မောင်က မယုံနိုင်သလို ချောစန္ဒာခင်ကို ကြည့်နေမိတယ်။
**မမ...**
သူမအမြဲယုံကြည်ခဲ့တဲ့သူ။
သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အခြားသူတွေက လှောင်ပြောင်တဲ့အခါ ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့သူ။
သူကို **"ပုလုံးလေး"** လို့ ချစ်စနိုးခေါ်တဲ့သူ။
အခုတော့ အဲဒီလူကပဲ...ဆင်ခန္ဓာ ၀က်ကိုယ်လုံးတဲ့
ချောစန္ဒာခင်ရဲ့ စကားဟာ သူရင်ထဲကို ဓားနဲ့ထိုးသလို ဝင်လာတယ်။မမ စကားတွေက မကြားတချက်ကြားတချက်နဲ့ လူက မူးနောက်နောက်ဖြစ်လာသလိုပါပဲ အမြင်အာရုံတွေက ဝေးဝါးလာတယ်။
မြတ်ဇင်ယော်မောင် မျက်ရည်ကျတော့မယ့်အချိန်မှာ ချက်ချင်းမျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။
ကိတ်မုန့်ပေါ်က **"Happy Birthday, Mama"** ဆိုတဲ့စာလေးကို ကြည့်မိတယ်။
သူကိုယ်တိုင် ၃နာရီကျော်ကြာအောင် လုပ်ထားခဲ့တာ။အအိပ်မက်တဲ့သူက အစောကြီးထပီ မမအတွက် ကိတ်ဖုတ်ပီ ပေါင်နှစ်ရာနီးပါးခန္ဓကိုယ်နဲ့ ကိတ်ပေါ် ခရစ်တွေကို အလှဆင်ခဲ့တာ မတ်တပ်ရပ်ပီညောင်းချိနေအောင် မွေးနေ့ကိတ်တခု ဖန်တီးနေခဲ့တာလေ။
အခုတော့ ရုတ်တရက် အဲဒီကိတ်က မလိုအပ်တော့သလို ခံစားလာရတယ်။
သူတိတ်တိတ်လေး နောက်ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။
"ပုလုံးလေး..."
အပြင်ဘက်က ခြေလှမ်းသံကြားမှ ချောစန္ဒာခင် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
တံခါးနားမှာ မြတ်ဇင်ယော်မောင် ရပ်နေတယ်။
သူမျက်နှာမှာ အပြုံးမရှိတော့ဘူး။
မျက်လုံးတွေက နီရဲနေတယ်။
လက်ထဲမှာတော့ မွေးနေ့ကိတ်လေး။
ချောစန္ဒာခင်ရဲ့မျက်နှာ တစ်ချက်ပြောင်းသွားတယ်။
"ပုလုံး... နင် ဘယ်တုန်းက ရောက်-"
မြတ်ဇင်ယော်မောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"မမ..."
"အင်း?"
"ကိတ်ယူလာတာ..."
အသံက တုန်နေတယ်။
"ဒါပေမယ့် မမတို့စားစရာ မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။"
"ပုလုံးလေး၊ မမတို့က စနေတာပါ..."
"မမ..."
သူက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်ကို အဲဒီလိုမခေါ်ပါနဲ့တော့။"
ချောစန္ဒာခင် တိတ်သွားတယ်။
"ဘာလို့လဲ..."
မြတ်ဇင်ယော်မောင်ရဲ့မျက်ရည်က နောက်ဆုံးတော့ ပါးပြင်ပေါ်ကျလာတယ်။
"မမခေါ်တဲ့ 'ပုလုံးလေး' ဆိုတာ... ကျွန်တော်အတွက် ချစ်စရာနာမည်လို့ထင်ခဲ့တာ။"
သူမလက်ထဲက ကိတ်မုန့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အခုမှ သိတာက... မမလည်း ကျွန်တော်ကို တိရဆ္တန်တကောင်လို့ပဲ မြင်နေတာကိုး။"
"ပုလုံး..."
"မမရဲ့မွေးနေ့အတွက် ကိုယ်တိုင်လုပ်လာတာ။"
သူရယ်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် အသံက မထွက်လာဘူး။
"ဒါပေမယ့် မမပြောတဲ့စကားတွေကြားပြီးတော့... ကျွန်တော်ပေးချင်တော့ဘူး။"
ကိတ်မုန့်လေးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး-
"မွေးနေ့ပျော်ရွှင်ပါစေ မမ..."
လို့ တိုးတိုးလေးပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတယ်။
တံခါးပိတ်သွားတဲ့အသံနောက်မှာ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ချောစန္ဒာခင်က စားပွဲပေါ်က ကိတ်မုန့်လေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
အပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့စာက-
**"Happy Birthday, My Most Precious Person."**
သူမရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။