sellaaam arkadaslar 3 senenin ardindan fic yazicam cok heyecanliyim umarim okunurr begenirseniz oy vermeyi unutmayıın her gun 1 bolum atmayı dusunuyoruum
------------------------------------------
*4 sene önce*
uykumun bilmem kaçıncı dakikalarında annemin hıçkırarak ağladığını duymamla birden uyandım biriyle telefonda konuşuyordu. hemen yatağımdan kalktım ve yanına gittim. bakışlarımla ne oldugunu sordum. annemse ağlamaktan mimik bile yapamıyordu. bana elleriyle git yaptı ve sonrasında da "teomanla aras" diyebildi. ne olduğunu asla anlayamadım ama o kadar korkuyordum ki.. acaba başlarına bişey mi gelmişti?? annemi biraz yalnız bıraktım. kahvaltı için mutfağa girdiğimde fırsat bu fırsat diyip sordum "anne, sorun ne? anlatacak mısın artık" gözleri dolu dolu "teomanla araslar, trafik kazası geçirmiş" o anda gözlerim karardı ve olayın gerçekliğini kavrayamadım "anne sen şaka mı yapıyorsun" gözlerimden yaşlar geldiğini hissettiğimde anneme doğru sokuldum. korka korka onlara bisey olmuş mu diye sordum. "anne babasi vefat etti kızım" deyince başka hic bir şey düşünmeden evden koşarak çıktım. teomanlarla evlerimiz zaten bitişikti. bahçelerinde ortaktı. kapılarını çalacaktım ancak kapı aralıktı. hemen içeri girdim. 7-8 tane adam evi geziyordu ve yerde de koliler vardi. teoman ağlıyor, aras ise oturduğu yere dalmış gidiyordu. hemen yanlarına koştum. nasıl teselli vereceğimi de bilemiyordum ki. teoman beni görünce resmen gözlerinin içi patladı ve hızla yanıma geldi. bi anda bana sarıldı ve bende karşılık verdim. "deniz bizi hiç unutma olur mu?" bu da ne demekti?? "o ne demek teo ben sizi unutur muyum" aras biraz gülümsedi. "biz çocuk yetiştirme yurduna gidiyoruz deniz." duyduğum şeyle dünyam başıma yıkılmıştı. "o ne demek ya bizde kalın işte ne olacak?" teoman bana sarılan kollarını iki yana açtı. "başka seçeneğimiz yok" sonrasinda adamlar teoman ve arasa kapının önündeki araca binmelerini söyledi. sıra en zor yere gelmişti çocukluğumla vedalaşıyordum bildiğiniz. elimden hiç bir şey gelmiyordu. bi tarafta birlikte büyüdüğüm, kendi öz abim gibi gördüğüm bir günümüzün ayrı geçmediği Aras, diğer taraftaysa... çocukluğumun en önemli ve en güzel hatırası. çocukluk aşkım. yaşama sevincim. aklınıza gelebilecek her olumlu sözcüğün vücut bulmuş hali, teoman akkaya. bahçeye çıktığımızda ikisiyle de sımsıkı sarıldım. birbirimizi unutmayacağımıza dair söz verdik birbirimize. Ve tahmin edemeyeceğim bir şey oldu. Teo beni bir anda yanağımdan öptü ve arkasına bakmadan arabaya bindi. Ben gözlerim dolu dolu arkasından bakakaldım. Aras yanıma doğru yaklaştı, "görüşürüz deniz, her şey için teşekkürler" ve o da arabaya bindi. Tek başıma kalmıştım, sweatimde teonun kokusu, aklımda anılarımız ve aklımda arasın son söyledikleriyle birlikte eve döndüm. Annem noldu? diye sormaya bile yeltenemezken, "gittiler." diyebildim sadece. O günden sonra 1 hafta odamdan çıkmadım, yemek yiyemedim. Hayatım onlarsız nasıl geçerdi? Her şeyimi 14 seneliğine güzelleştirip gittiler. Odamdan çıkmamı sağlayacak şeyse, bitişiğimizdeki eve, yani teoların eski evine birinin taşınacak olmasıydı. Yüksek sesle müzik dinlerken o taşınma sesleri, korna sesleri artık beni illallah ettirdi ve uzun zaman sonra bahçeye cıktım. Benim yaşıtım gibi görünen iki kardeşlerdi. Biri kızdı. Çook güzel bi kızdı. İstemsizce ona bakarken gülümsedim. Çocuksa kıza çok benziyordu, galiba ikizler diye geçirdim içimden. Daha sonra babam arkamdan seslendi. "deniz, dinle. bak senin için yapması gerçekten zor ama yeni birileriyle tanışmalısın. Hayat devam ediyor" bu adam ne anlatıyor??? biriyle tanısmayacagımı da nerden çıkardı? gerçekten bazen ailemi anlayamıyorum. Sadece kafa salladım babama. Gözümün önüne teonun gülümseyişi belirdi. Bir iç çekerek ikizlerin yanına gittim. Kız çekine çekine suratıma baktı ve gülümseyerek kafasını salladı. "merhaba ben deniz." kızın gülümsedi "bende leyla, bu da ikizim mert"
----------------------------------------------------------
*4 sene sonra*
Bugün yerleşeceğimiz okullar belli olacaktı hemen bilgisayarımı açtım ve sonucuma baktım. "İNANMIYORUM. İSTEDİĞİM YER GELMİŞ." bağırışlarımı duyan anneme odaya baskın attı. "NEEEE??? Deniz gözümüz aydın kızım" dedi ve bana sarıldı. "Neyse anne ben leylayla mertin durumunu öğreneyim malum aynı yeri istiyorduk" annem odadan çıkar çıkmaz instagrama girdim
biz bu uclu neden bu kadar masumuz
deniz
UYANIIIN LAAANN
TUTTURDUM
GİDİYORUM
WOGWUHSYAUUAAHAAA
m
ertoski
BİZDE TUTTURDUK
durumleyla
VALLAHA DENOM TUTTURDUK
deniz
ya inanmıyorum
biz simdi
ayni
okula
mi
gidiyoruz..
mertoski
hemde ayni sinif
leyla
saka yapiyoesun
deniz
SAKASIN
-
------------------------------------------------------------
İlk bölüm bu kadarrrdddiii umarım begenmissinizdir ilk defa yaziyorum😭 eleştiriye acıgımm🩷🩷
