Between Kooks and Pogues | Tom 1

Rozdział 1

Outer Banks to raj na ziemi.

Przynajmniej tak mówią turyści.

Tutaj ludzie mają dwa etaty albo dwa domy. Dwa światy. Jedną wyspę.

Bogaci to Kooksi. Biedni to Poguesi.

A ja?

Ja byłam gdzieś pomiędzy.

- Vanessa! - krzyknęła moja matka z dołu.

Otworzyłam jedno oko i spojrzałam na zegarek.

8:03.

Dzień nawet dobrze się nie zaczął, a ja już miałam go dosyć.

- Vanessa Thornton! - usłyszałam ponownie.

Przewróciłam się na drugi bok.

- Idę! - odkrzyknęłam.

Nie szłam.

Leżałam jeszcze przez dobre dwie minuty, wpatrując się w sufit.

W końcu zwlekłam się z łóżka i zeszłam na dół.

Jak zwykle mój brat siedział już przy stole.

Idealnie uczesany.

Idealnie ubrany.

Idealny syn.

Czyli dokładne przeciwieństwo mnie.

- Ile można na ciebie czekać? - westchnęła matka.

- Tobie też dzień dobry.

Topper parsknął śmiechem.

- Nie zachęcaj jej.

- Zamknij się - rzuciłam.

Matka skrzyżowała ręce.

- Czy możesz choć raz zachowywać się jak Thornton?

- Nie.

- Vanessa!

- Co? Pytasz, odpowiadam.

Topper zaczął się śmiać.

- Serio nie wiem, skąd się wzięłaś.

- A ja serio nie wiem, jak wytrzymujesz sam ze sobą.

- Dzieci!

Mama spojrzała na nas ostrzegawczo.

Wstałam od stołu.

- Dobra, idę.

- Dokąd? - zapytała.

- Do przyjaciół.

- Czyli do Poguesów.

- Tak.

Topper przewrócił oczami.

- Naprawdę nie rozumiem, co ty w nich widzisz.

- A ja nie rozumiem, co Sarah widzi w tobie.

Tym razem mama naprawdę wyglądała, jakby miała zaraz eksplodować.

- Dzisiaj jedziemy do Cameronów o szesnastej - oznajmiła.

- Jasne. Będę.

Kilka minut później zaparkowałam przed Chateau.

Już z daleka słyszałam kłótnię Pope'a i Kiary.

- Mówię ci, że to była twoja wina! - krzyczał Pope.

- Moja? Serio?

Na werandzie siedział John B, który obserwował wszystko z rozbawieniem.

A JJ leżał rozwalony na leżaku.