MESAJ

GİRİŞ

Sabahın ilk saatleri...

Güneş hafif bir şekilde pencereden içeri süzülüyor odayı aydınlatıyordu.

Son üç aydır her günüm neredeyse aynı geçiyordu. Her sabah aynı ruh hali ve aynı tükenmişlikle uyanıyordum.

Odama göz gezdirdim.

Yerde duran birkaç tane kıyafet...

Tozlanmış bir şekilde masamın üzerinde duran kitaplarım...

Balkonda solmuş bir şekilde duran çiçeklerim...

Yatağımı topladım vekahvaltı yapmak için mutfağa gittim.

Masada yine aynı konular konuşuluyordu.

"Kızım lütfen daha fazla ısrar etme bir psikoloğa gidelim."

Babam başını salladı.

"Benim bir psikolog arkadaşım var istersen kahvaltıdan sonra hemen gideriz."

Ben de her gün aynı konuşmaları dinliyordum. Vereceğim cevabı biliyorlardı ama yine de sürekli aynı soruları soruyorlardı.

"İstemiyorum. Benim psikolojim gayet iyi."

"Kızım."

Babamın cümlesini tamamlamasına izin vermeden masadan kalktım ve odama gidip kapıyı kapattım. Odama tekrar bir göz gezdirdim ve kendi kendime alaycı bir şekilde fısıldadım.

"Tam bir depresyon odası."

Kendime bir söz verdim.

"Bugünden itibaren bana onu hatırlatan ne varsa hepsini çöpe atacağım ve o beni nasıl silmişsr ben de aynı şekilde onu sileceğim."