RUHUM SENDE SAKLI~bxb~ YARI TEXTİNG

0.1

selam ask buraya bir sans verip okmaya karar verdiğin için teşekkür ederimm🌸
Daha önce hiç fic yazmadım bu yüzden acemiyim🙆🏻‍♀️

bölümün şarkısı ~ where's my love

Çok ruhsuzum garip hissediyorum kendimi, ağlamak geliyor içimden ama akmıyor yaşlarım,dalıp gidiyorum birini beklermiş gibi iyi de kimi bekleyeceğim ki ben?

Gökyüzünden düşüyor gibiyim tutunacak bir dal arıyor gibiyim etrafımı gözetlerken buluyorum kendimi ama hayır etrafımda tutunmak istediğim bir dal yok.

İnsan her zaman birini beklemez ki sizi sadece insanlar terk etmez ruhunuzda terk eder yalnız bırakır sizi ,boşlukta süzülürsünüz ruhunuzun geri dönmesini beklersiniz ama o bir daha dönmez, belki o da yolunu kaybetmiştir bana dönmek isterken...

Doruk ben yirmi iki yasındayım odtü psikoloji okuyorum ikinci sınıf öğrencisiyim biraz geç kazandım sınavı, zamanında akademik başarım bir gece ansızın terk etmişti beni o geri döndü çünkü çabaladım, ruhum dönmez dönemez sadece bekliyorum çabalamıyorum.

Sabah son iki ayda olduğu gibi alarmsız kalkıp hazırlanmaya başladım güneş bile doğmamıştı zaten uzun zaman önce güneş benim için doğmayı bırakmıştı, hayatım artık tamamen karanlık ve ruhsuzdu.

Bundan önce hayatım çok farklıydı bir ailem vardı ama onlar artık yok onların olmadığı bir hayatta bir şekilde hayatıma devam etmeye çalışıyorum, ailemi kaybettim soğuk bir kış günü kış mevsimi benim kabusum olmuştu çünkü artık hep soğuktu ruhum hiç ısınamadım. Başlarda alışmak zordu idrak edemiyordum önce geri dönerler diye bekledim ama sonra asla geri gelemeyeceklerini anladım, onlarla beraber gömdüğüm ruhumu beklerken buldum kendimi.

Yine dalıp gitmişken fark etmeden kahvaltımı yapmıştım alışkanlık haline geldiği için bazen ne yaptığımı idrak etmem zaman alıyordu, hazırlanıp otobüs durağına doğru evden çıktım, sonbahar dı mevsim yağmurluydu haliyle hava, kırmızı şemsiyemi alıp çıktım evden.

Otobüsten inip metroya yürümeye basladım, şemsiyemi kapatıp merdivenlerden aşağı indim yürüyen merdivenleri kullanmıyorum çünkü orda da dalıyorum denendi onaylandı. Kulaklığımı takıp metroya bindim boştu Ankara da metrolar sabahları cok kalabalık olmaz genelde kulağımda çalan şarkıyla (where's my love) ruhumu teslim etmek üzereydim neden şimdi açılmıştı ki gerçekten zamanı mıydı?.

Metrodan inip kampüse doğru yürüdüm yine dalgındım farkında olmadan bir şeye çarptım hayır bu bir şey değil biriydi, "özür dilerim fark edemedim," dedim ve yüzüne bakmadan, hiçbir şey söylemesine izin vermeden ilerledim. Ders çıkışı metroya giderken eski arkadaşlarımı gördüm, ailemi kaybedince kendi kabuğuma çekildiğim için beni terk eden arkadaşlarıma hiçbir yerde oyalanmadan ilk defa kafamının içindeki boşluğa dalmadan hızlıca eve geldim tutabilmiştim kendimi bu saate kadar biraz daha dayanabilirdim yemek yemem lazımdı, midem bulanıyordu yiyemezdim, duş ah! evet duş almam lazımdı hayır cok yorgundum dayanamazdım hızlıca pijamalarımı giyip yatağıma yattım uyumayı beklerken önce bir sonra iki damla yaş aktı sol gözümden sonra da devamı geldi o gece sabaha kadar uyumadan ağladım.

bu bölüm bu kadarcıktı canım bi adet yıldız istiyorum pls😖