Mexican Mafia : Pawns In Love

Prolog * Pionek *

Sara od dziecka była uczona posłuszeństwa. Wynikało to z tego, że rodzina O'Connell musiała być idealna w każdym calu, ponieważ Alaric i Seraphine byli wysoko postawionymi urzędnikami. Dlatego też od najmłodszych lat uczyli każdą ze swych licznych pociech, że szczęście jest zbędne do prawidłowego funkcjonowania, a dyscyplina to najwyższa wartość, która pomaga przetrwać w dzisiejszych czasach, i tylko dzięki niej można osiągnąć sukces. Dyscyplina, posłuszeństwo, duma, pewność siebie - o tym Sara i jej rodzeństwo słyszeli od zawsze i byli nauczani, by postępować zgodnie z zasadami rodzinnymi, których ich rodzice tak pilnie strzegli.

„Uważaj" - powtarzał jej zawsze Cedric, jej najstarszy brat. „Lepiej nie denerwować rodziców bez powodu. Lepiej się nie wyróżniać" - mawiał po każdej jej kłótni z rodzicami. Jednak mimo że dziewczyna bardzo go kochała, nie umiała zaakceptować jego złotych rad. Zawsze wyróżniała ją jej niezłomna wiara w marzenia i fakt, że do tych marzeń starała się na wszystkie możliwe sposoby dążyć, nawet jeśli świat robił jej na przekór. Z tego też powodu często była wyśmiewana, czy to przez rówieśników w szkole, czy to przez własnych rodziców i rodzeństwo. Ona jednak nie odpuszczała, nie potrafiła. Chciała dokonać czegoś, dzięki czemu kiedyś w końcu zostanie zauważona, doceniona, pokochana i zaakceptowana przez tych, którzy w nią nie wierzyli, przez tych, którzy się śmiali. Rodzice dziewczyny nie słynęli z domowego ciepła i mimo że mieli siedmioro dzieci, nie kochali się nawzajem, a ich małżeństwo było transakcją czysto polityczną między ich rodzinami.

Amara
Cedric
Leander
Sara
Ezra
Evander
Soren

O'Connellowie zawsze wymagali od nich, by poszli w ich ślady i w przyszłości godnie reprezentowali ich rodzinę, a każde z nich już od urodzenia miało przypisane jakieś zadanie. Od swojej najstarszej córki, Amary, wymagali, by wyszła za mąż za bogatego urzędnika i urodziła dzieci.

Od Cedrica, czyli młodszego brata bliźniaka Amary, wymagali umiejętności gry na instrumentach, walki, znajomości wielu języków, malowania, ponieważ kiedyś to on miał przejąć ich bogactwo i reprezentować ich rodzinę jako ich główny spadkobierca. Miał najwięcej obowiązków i zajęć dodatkowych spośród całego rodzeństwa.

Od Leandera natomiast wymagano, by nauczył się walczyć i był biegły w każdym sporcie i sztuce walki, jaką ich rodzice mogli tylko wymyślić. Chłopak nie kłócił się, bo wyjątkowo podobało mu się takie rozwiązanie. Mógł trenować i wyładowywać frustrację, nie musząc niszczyć wszystkiego dookoła, co pasowało do jego porywczego charakteru. Ostatecznie po ukończeniu treningów i specjalnej szkoły miał trafić do wojska, by walczyć za honor rodziny i własną ojczyznę.

Od Sary za to wymagano, by była ozdobą rodziny, co oznaczało, że miała być bardzo dobrze wykształcona, by w końcu również mogła dobrze wyjść za mąż i mieć dzieci. Dziewczyna jednak nie podzielała entuzjazmu rodziców i postanowiła, że nie odda im dowodzenia nad swoim losem tak łatwo, jak zrobiło to jej starsze rodzeństwo.

Od trójki najmłodszego rodzeństwa Sary na razie nie wymagano zbyt wiele poza nienaganną etyką, dobrymi manierami oraz kulturą osobistą, ponieważ byli jeszcze dziećmi. Niestety Sara wiedziała, że z upływem lat to się zmieni, a jej młodsi bracia zostaną zasypani obowiązkami, które według ich rodziców będą mieli obowiązek wypełnić, a jeśli się sprzeciwią, będą mieli poważne problemy i zapewne zostaną bardzo surowo ukarani.

Dlatego największym marzeniem Sary od zawsze było opuszczenie domu rodzinnego, by nie słuchać już więcej krzyków Alarica tłumaczącego jej starszej siostrze, że ma wobec niego dług wdzięczności, bo powołał ją na ten świat, ani Seraphine tłumaczącej jej młodszym braciom, jak ważne jest posłuszeństwo wobec rodziców dla prawidłowego funkcjonowania całej rodziny. Sara zawsze miała naturę buntowniczki, co bardzo nie podobało się jej rodzicom. Dlatego gdy w końcu zrozumiała, że najprostszym sposobem na pokonanie wroga jest dołączenie do niego, przynajmniej z pozoru, zaczęła obmyślać plan, jak zmylić swoich zawsze skrupulatnych i dokładnych we wszystkim rodziców.

Po wielu miesiącach jednak nareszcie udało jej się wymyślić idealny układ. Alaric i Seraphine, pomimo swojej stanowczości, starali się ufać swoim dzieciom, bo one nigdy jeszcze ich nie okłamały ze względu na strach przed ewentualnym odkryciem kłamstwa. Dlatego Sara postanowiła, że aby spełnić swoje marzenie o wolności, musi zaryzykować i zwyczajnie poprosić ich o pozwolenie na wyjazd na studia do innego kraju pod pretekstem możliwości rozwoju i nauki, na co na szczęście jej rodzice ochoczo przystali, myśląc, że dziewczyna nareszcie zrozumiała swoje miejsce na ich szachownicy.

Ostatecznie padło na uczelnię w Meksyku, gdzie miała zdobyć odpowiednie wykształcenie, po czym wrócić do domu, by wyjść za mąż za mężczyznę pochodzącego z Norwegii, którego jej rodzice wyznaczyli dla niej już wtedy, gdy miała zaledwie piętnaście lat. Jednak teraz, gdy była pewna swojej decyzji o wyjeździe, wiedziała, że mimo trudu, który włożyła w cały ten plan, najcięższe będzie dla niej zostawienie swojego rodzeństwa. Ale mimo trudności, które staną na jej drodze, mimo problemów ze znalezieniem pracy i usamodzielnieniem się, by wyrwać się od rodzinnego bogactwa, Sara była zdeterminowana jak nikt nigdy wcześniej. Wiedziała, że dzięki dyscyplinie, którą jej rodzice wpajali jej przez całe życie, rzeczywiście odniesie kiedyś sukces i pomoże rodzeństwu osiągnąć to samo.