OPPOSING PARTY

I. ni un paso atrás.

TEVANA

Her şeyi olan birine sizin kazanacağınıza ikna etmek oldukça zordu. Fakat her şeyi kazanmaya alışmış bir kadının tek başarısızlığı olmak da en az onun kadar zor olacaktı.

Sakin olmalısın, sen sadece işini yapıyorsun. Olayı bireyselleştirmeye hiç gerek yok. İçimden kendime verdiğim telkinler konusunda biraz daha ısrarcı olmam gerekecekti çünkü büyük oval masanın tam karşısında oturan sporcu adam gözlerini bana dikmiş bir şekilde sırıtıyordu. Uzlaştırma toplantısı boyunca yaptığı bütün imalar ve attığı bütün bakışlar insanın işini yapması için engel çıkaran türdendi.

"Oynadığınız sporun bir getirisi olarak mı bu şekilde şiddete meyillisiniz yoksa basketboldan bağımsız olarak mı böylesiniz?" Sözlerimin ufak kelimelerden oluşan bir cümleden çok karşıya fırlatılan oklar gibi çıkmasına özen göstermiştim.

"Avukat Hanım, ben futbolcuyum." Biliyordum. Ama o sırada, tanındığına ve onu herkesin tanıması gerektiğine olan güvenini kırmak dosyaya hakimiyetime olan bakışlarından daha değerli gelmişti. Tek kaşımı kaldırıp önümdeki kabarık ifade belgelerinin birkaç sayfasına göz attım. Hepsini ezbere biliyordum, bütün görüntüleri izlemiştim ve tarafların beyanlarını incelemiştim. "Ve iddia ettiğiniz şeyi yapmadığım için buradayım. Sizin kişinin suçu ispatlanana kadar masumiyetine inanmak gibi bir yemininiz falan yok mu?"

"Ben sadece işimi yapıyorum, Bay Bellingham." Jude Bellingham. Real Madrid'in gözde oyuncusu. Koyu teni ve şimşekler çakan gözleriyle masadaki enerjinin akışını değiştirmeyi bile becerebiliyordu. Elimle aldığım notlarda gözlerimi gezdirdim.

Jude Victor William Bellingham 1.89 boyunda. 29 Haziran 2003 doğumlu. Yengeçmiş??

Bu notların davayla ne ilgisi olduğuna dair en ufak bir fikrim bile yoktu. Dün gece şirketten arayıp bu dosyayı bana verdiklerini, ertesi sabah uzlaştırma toplantısı olduğunu ve kaybetmemin kesinlikle mümkün olmadığını söylemişlerdi. Dosyaya ek olarak karşı tarafın araştırmasını yapmak adına biraz Google'da dolaşmış ve kendimi magazin sayfaları arasında biraz kaybetmiş olabilirdim. Tamam. James Corden'la Car Karaoke videosunu da izlemiş olabilirdim, belki.

"Müvekkilimle birebir konuşmanızı istemiyorum. Şu andan itibaren lütfen yalnızca hukuki soruları yanıtlayın, Bay Bellingham." Avukatı ciddi bir ses tonuyla ortamın havasını değiştirirken yanımda oturan müvekkilime göz gezdirdim. Zavallı adam kolundaki kırığın alçısını okşarken benden her şeyin yolunda olduğuna dair bir işaret bekliyordu. Ona o işareti vermiştim, alçısından taşan boştaki eline ufak bir dokunuş bırakıp gözlerimi kapatıp açtım.

"Tabii ki. Fakat avukat hanımın özel hayatımla ilgili merak ettiği bir soru olursa seve seve yanıtlamak isterim. En sevdiğim renk kahverengi. Gözlerimle aynı renkler." Yaramaz kıvılcımlar gözlerindeki parlak kahvelerde dönerken beyaz dişlerini gösterecek şekilde sırıtıyordu. İngiliz aksanıyla dövdüğü her kelimeyi havada kapmak ve yutmak için birbirini öldürecek yüzlerce kız bulabileceğinden emindim.

"Bunların hiçbiriyle ilgilenmiyorum." İlgileniyorum. Hayır, ilgilenmemelisin. Ama acaba başkasının gözleri söz konusu olduğunda hangi rengi tercih ediyordur? Sana ne.

İçimdeki çatışma bitmek bilmiyordu. Ünlü müvekillerle her zaman çalışma fırsatımız oluyordu, çalıştığım hukuk bürosu İngiltere'deki büyük isimlerin vekilliğini yapıyordu. Fakat fırsatımız olsa bile bu tabii ki de Jude Bellingham'ın ta kendisi olmuyordu. İşin daha da karmaşık tarafı zaten o bizim müvekkilimiz de değildi. O karşı taraftı.

"Benim ilgilendiğim şey," Elimle yanımda oturan adamın kolundaki alçıyı işaret ettim. "Müvekkilimin kolunu kırmış olmanız, üstelik bunu kamera görüntülerinden kaçmış olmanız dahi değiştirmiyor. Bakın, sizi anlıyorum. Sporcular iyi giden kariyerlerinde böyle şiddet davalarının hoş görünmediğini biliyorlar, bundan olabildiğince uzak durmak istediğinizin de farkındayım. Biz de bu masanın etrafında tam da bu sebeple oturuyoruz. Eğer dava aşamasına geçmeden bu işi uzlaşmada halledebilirsek..."