KÖR YEMİN

1. BÖLÜM

Küçük kızın aceleci adımlarının tınısı boş koridorda yankılanıyordu. Bir o yana bir bu yana koşturup saklanacak bir yer arıyordu. Babası onu bulamamalıydı. İlerdeki karanlık bir odada ay ışığında yaprakları parlayan büyük bir süs bitkisi çarptı kahve gözlerine. İçeriden babasının yüksek sesi kulaklarını doldurdu "29, 30 sağım solum sobe. Geliyorum sakın çıkma Ahsen" iyice telaşa kapıldı. O daha saklanamamıştı. Hızla o iri bitkinin arkasına, gölgeye saklandı. Yere oturup dizlerini kendine doğru çekti. Ahsen çok sonra fark etti oda karanlıktı. Çok karanlıktı. Ahsen karanlıktan korkardı. Kirpikleri titreşti. İri gözleri odada gezindi. Karanlık odada hiçbir şeyi seçemiyordu. Gözlerini sımsıkı yumdu. Çıkamazdı odadan. Babasıyla saklanbaç oynarken yerinden çıkarsa babası çok kızardı. İçinde büyüyen korkuyla nefesleri sıklaştı. Göğsü nefes nefese inip kalkıyordu. Babasının bu sefer onu hemen bulmasını diliyordu. Ona karanlığı unutturacak bir şeyler lazımdı. Eli bitkinin saksısının içindeki toprağa sürtündü. Kahverengi toprak bile simsiyahtı. Toprakla oynasa annesi kızar mıydı? En son abisiyle birlikte çamurla oynadıklarında annesi çok kızmış ve ikisine de ceza vermişti. 3 gün aç bırakmıştı onları. Abisi kendisini umursamadan mutfaktan ekmek çalıp Ahse'nin aç karnını doyurmaya çalışmıştı.