Bölüm 1

105 10 16
                                        

Yeni kurgum ile sizlerle birlikteyim. İnşallah beğenirsiniz.
İyi okumalar

Aklımda hala doktorun sesi yankılanıyordu.

"Mahir Demiray,Alara Su Karahan öz babası,"

Bu cümle zihnimde öyle bir yankılanıyordu ki başka ses duyamıyordum. Doktorun masasının oraya gittim. Elime masaya vurup sinirle konuştum.

"Yeni mi aklınıza geldi? 22 yıl geçmiş ve siz daha yeni mi fark ediyorsunuz?"

"Bakın bunu anlamak bizim için de zor. Bizde daha yeni bu karışıklığı fark ettik,"

"Hâlâ yeni diyip durma. Aradan yıllar geçmiş. Biz de açtığınız yaralar nolucak! Bizim yaralarımız da kapanacak mı? Kapatabilecek misiniz?!"

Kimseden çıt çıkmıyordu. Herkes ayakta durup bağıran kıza bakıyordu. Gözlerinden yaş geliyordu ama o hâlâ ayakta duruyordu.

"Ama ben cevabını vereyim. Kapatmazsın,kimse kapatamaz! Yıllardır herkes bana ailemin öldüğünü söyledi. İnanmadım,"

Alara'nın sesi olabildiğince kısık çıkmıştı.

"Şimdi ailemin yaşama ihtimalinden vazgeçtikten 7 yıl sonra bu ortaya çıktı. Kimin yaptığını buldunuz mu?"

"Evet Alara Hanım,"

"Güzel onları da topla ve çok git bu hastaneden. Kendinize başka çalışacak hastane bulun,"

Alara arkasını dönüp odadan çıktı. Ailesinin yaşamadığını inandıktan sonra ortaya çıkması ne işe yarardı ki. Zaten o zor günleri atlatıp geçmişti.

Telefonumu çıkardı ve Barçın'ı aradı.

"Alo Barçın. Tüm banka ve kartlarımın şifresini değiştir."

"Gelince anlatıcam sadece şuan da hızlıca değiştir,"

Daha fazla konuşmasına izin vermeden aramayı sonlandırdım. Arabama bindim ve spor salonunun yolunu tuttum.

Saat daha erken olduğu için biraz çalışmam gerekiyordu. 4 ay sonra maçım vardı. Eğer bu maçı da kazanırsam kick boks şampiyonu olacaktım ve Türkiye'yi temsil edecektim.

En büyük hayalim buydu. Arabamı Park ettim ve içeri girdim. Kemal abiye gelirken mesaj atmıştım.

"Sağ bacak,sol yumruk,sol bacak,"

Söylediği komutları harfiyle yerine getiriyorum. Beni şaşırtmak için aynı şeyleri söylüyordu. Fakat bende işe yaramıyordu.

"Tamam Su bugünlük bu kadar yeter."

"Teşekkürler Kemal abi yanımda durduğun için."

"Rica ederim ben sana söylüyorum. İhtiyacın olduğunda yanıma gelebilirsin. O an sana hem abi olurum hem baba olurum,"

Kemal abiye ilerleyip sarıldım.

"Abla,"

Arkamı dönünce nefes nefese kalmış çocuğu gördüm. Daha yeni gelmişti ve çok iyi anlaşıyorduk.

"Efendim,"

"Dışarıda bir tane abi seni bekliyor,"

Diyince kaşımı kaldırdım.

"Tamam ben hallederim,"

Spor salonundan çıkıp dışarıya doğru ilerledim. Çocukta benimle birlikte gelmişti.

"İşte şu çardakta oturan abi,"

Eliyle gösterdiği yere bakınca adamı gördüm. Yanımda biri daha vardı kafamı çevirip bakacaktım ki sesinden tanıdım.

Kalbimin Gerçek Ailesi Historias para obsesionarse. Descúbrelo ahora