Bir kalbin parıltısı

İlk rüya (1. Bölüm)

O gece gökyüzünde yıldızlar vardı. Ama ben ilk kez bir insanın da ışık saçabileceğini gördüm.

Bir yaz günü, sabahın erken saatlerinde bir anda uyanmıştım. Neden olduğunu bilmiyordum ama birkaç gündür bu durumu yaşıyordum.

Ben Eylül. Uzun süredir ablamla birlikte kalıyorum. Babamı 3 yıl önce kaybettim ve annem ise bizi yıllar önce babama bırakıp burdan kaçıp gitti.

Doğruyu söylemek gerekirse bu içime çok oturuyor ama artık umursamamaya alıştım. Ablam ise bu durumu tamamen unutmuş gibi davranıyor. Ben her bu konuları açtığımda, anında başka bi konuya geçiyor. Ama biliyorum onunda içine oturuyor annem konusu, sadece bana belli etmemeye çalışıyor.

,,Neyse artık zaten değiştirebileceğim hiçbir şey yok" diyerek hayatıma uzun süredir böyle devam ediyorum. Bence doğru olanı yapıyorum, ya da yapmaya çalışıyorum. Bazen her şey bana fazla gelmeye başladığı için ve kendimi rahatlatmak için 3 yıl önce bir günlük tutmaya başladım.

O zamandan beri ara sıra günlüğüme bir şeyler yazıyorum. Çok düzenli değil gerçi. Bazen haftalarca yazmadığım oluyor.

O gece de normal bir geceydi aslında.

Uyuduktan sonra kendimi bir anda yıldızlarla dolu bir gökyüzünün altında buldum. Rüya olduğunu anlamıştım aslında ama yinede çok gerçekçi hissettirmişti. İlk başta etrafa pek dikkat etmedim. Sadece yukarı bakıyordum.

Sonra yıldızlardan biri dikkatimi çekti.
Diğerlerinden biraz daha parlak gibiydi.

Uzun süre ona baktım. Belki bana öyle geliyordur diye düşündüm ama sanki gittikçe daha fazla parlıyordu.

Gözümü ayırıp tekrar baktığımda hâlâ oradaydı.

Nedense içimde tuhaf bir his oluşmuştu. Korku gibi değildi ama tam olarak iyi bir his de değildi.

Yine de gözlerimi ondan alamıyordum.
Sanki bana bir şey anlatmaya çalışıyordu.

Ama asıl garip olan şey yıldızın parlaması değildi. Bunu ertesi sabah anlayacaktım.