Ying ve Yang

bölüm 1

(Hafif bir yağmur çiselemektedir. İsmail, üzerinde istasyon montuyla sıkılmış bir şekilde beklemektedir. O sırada lüks bir siyah araç istasyona yanaşır. Direksiyonda Emir vardır, arka koltukta ise Deniz ve kucağında uyuyan küçük Arya.)
​İsmail: (Arabaya yaklaşır, camı tıklatır) İyi geceler, hoş geldiniz. Ne kadar yakıt alacaktınız?
​(Emir camı indirir. O sırada arka koltuktaki Deniz, dışarıdaki sesi duyunca kafasını kaldırır ve gözleri İsmail'le kesişir. Deniz'in nefesi kesilir, donakalır. İsmail de Deniz'i fark ettiği an gözleri büyür. Zaman durmuş gibidir.)
​İsmail: (Fısıltıyla, şok içinde) Deniz?
​Emir: (İsmail'in bakışlarından rahatsız olarak araya girer) Depoyu fulle kardeşim, acelemiz var.
​İsmail: (Emir'i duymazdan gelerek arkaya bakar, gözleri dolmuştur) Sen... Sen buralara döner miydin? Hiçbir şey söylemeden, bir mektup bile bırakmadan çekip giden Deniz, İzmir'e ayak basmış demek.
​Deniz: (Sesinin titremesini engellemeye çalışarak) İsmail... Ben... Çok uzun zaman oldu.
​Emir: (Direksiyona vurur, sert bir sesle) Deniz, tanıyor musun bu adamı? Kim bu?
​İsmail: (Emir'e dik dik bakar, sinirlenmiştir) Ben onun geçmişiyim bilader. Asıl sen kimsin? Deniz'in yeni kaçış planı mı?
​Deniz: (Panikle araya girer) İsmail lütfen! Emir benim kuzenim. Rusya'da da yanımdaydı, şimdi de yanımda.
​Emir: (Gururla arkaya döner) Sadece kuzenin değilim Deniz, bunu biliyorsun. (İsmail'e bakarak) İşini yap, depoyu doldur ve git. Bizim gitmemiz gereken yerler var.
​(İsmail, Emir'in üstten bakan tavrından ve Deniz'e olan yakınlığından nefret etmiştir. Yumruklarını sıkar. Tam o sırada arka koltukta uyuyan küçük çocuk kıpırdanır, gözlerini açar ve ağlamaklı bir sesle konuşur.)
​Arya: Anne... Geldik mi? Çok uykum var.
​(İsmail'in bakışları çocuğa kayar. Kalbi hızla çarpmaya başlar. Çocuğun yüzündeki tanıdık hatlara bakar ama durumu anlamaz.)
​İsmail: (Ses tonu biraz yumuşar ama şaşkındır) Çocuğun mu var?
​Deniz: (Korkuyla Arya'yı sıkıca sarar, İsmail'in gerçeği anlamasından ödün patlıyordur) Evet. Benim kızım.
​İsmail: (Acı bir gülümsemeyle) Demek Rusya'ya gidip kendine yeni bir hayat kurdun. Evlendin, çocuk yaptın... İsmi ne?
​Deniz: (Yutkunur, gözlerinden bir damla yaş süzülür) Adı... Arya.
​(İsmail "Arya" ismini duyduğu an göğsüne bir bıçak saplanmış gibi hisseder. Lisede, okul bahçesinde el ele tutuşup kurdukları o hayal gözünün önüne gelir: "Eğer bir gün kızımız olursa adı Arya olacak İsmail...")
​İsmail: (Sesi titrer, gözleri dolar) Arya mı? Başka isim mi bulamadın Deniz? Benim canımı yakmak için mi koydun bu ismi?
​Deniz: (Gerçeği haykırmak ister ama ailesinin tehditleri ve korkusu yüzünden susar) Sadece... Bu ismi çok seviyordum İsmail. Başka bir sebebi yok.
​Emir: (Ortamdaki gerilimi bitirmek için cüzdanından parayı çıkarır, İsmail'in önüne fırlatır) Bu kadar muhabbet yeter. Al paranı, aç şu pompayı da gidelim. Deniz'i de, kızını da daha fazla rahatsız etme.
​(İsmail yerdeki paraya, sonra Emir'e nefretle bakar. Parayı almaz, pompayı araca takar. Deniz'e son kez bakar.)
​İsmail: Hoş geldin Deniz. Ama keşke hiç dönmeseydin. Çünkü bıraktığın İsmail çoktan öldü.
​(İsmail arkasını dönüp istasyon kulübesine doğru yürürken, Deniz arkasından gözyaşları içinde bakar. Arya ise pencereden dışarıdaki bu yabancı adama bakmaktadır. Emir gaza basar ve araba istasyondan uzaklaşır.)