Chapter 1
Strangers in the Same Hallway
Hindi lahat ng tao na dumadaan sa buhay mo ay agad mong mapapansin.
May ilan na ilang beses mo nang nakikita, pero hindi mo pa rin kilala.
At minsan, doon nagsisimula ang mga kwentong hindi mo inaasahan.
Maagang dumating si Ethan sa campus.
Katulad ng nakasanayan niya, dala niya ang paborito niyang iced coffee habang naglalakad papunta sa kanilang building. Tahimik ang paligid. Ilang estudyante pa lamang ang naroon, karamihan ay abala sa pakikipag-usap sa kanilang mga kaibigan.
Huminga siya nang malalim.
Panibagong araw.
Panibagong lecture.
Panibagong pagpapanggap na okay lang siya.
Hindi naman siya malungkot.
Hindi rin siya masaya.
Nasa pagitan lang.
Tahimik.
Simple.
At kuntento na siyang ganoon.
Habang naglalakad, napatingin siya sa kabilang dulo ng hallway.
May isang lalaki roon.
Nakasandal sa pader habang nakatingin sa cellphone niya.
Matangkad.
Malinis manamit.
May natural na ngiti kahit wala namang kausap.
Hindi iyon ang unang beses na nakita niya ang lalaking iyon.
Sa katunayan, ilang linggo na niya itong napapansin.
Minsan nasa library.
Minsan nasa cafeteria.
Minsan naman ay naglalakad kasama ang mga kaibigan nito.
Pareho silang second year.
Magkaibang section nga lang.
Hindi niya alam ang pangalan nito.
Hindi rin naman niya gustong malaman.
Sa ngayon.
Nagpatuloy siya sa paglalakad.
Kasabay noon, biglang napaangat ng tingin ang lalaki.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
Isang segundo.
Dalawang segundo.
Pagkatapos ay sabay silang umiwas ng tingin.
Normal.
Walang ibig sabihin.
Pero hindi alam ni Ethan kung bakit tila may kung anong kakaibang pakiramdam na dumaan sa dibdib niya.
Hindi niya iyon pinansin.
Pagpasok niya sa classroom ay agad siyang naupo sa pinakadulong bahagi.
Tahimik.
Katulad ng dati.
Samantala, sa kabilang building, kakapasok lang din ni Caleb.
Pagod siyang naupo sa kanyang upuan.
"Bro, nakita mo na naman ba si crush mo?" tukso ng isa niyang kaklase.
Napailing siya.
"Wala akong crush."
"Talaga ba?"
"Totoo."
Natawa ang buong grupo.
Kilala si Caleb bilang palakaibigan.
Madaling lapitan.
Madaling makasundo.
At higit sa lahat, laging may oras para sa ibang tao.
Pero sa kabila noon, wala naman talaga siyang gusto.
O wala pa.
Habang nakatingin siya sa bintana ng classroom, may napansin siyang pamilyar na tao sa ibaba.
Iyong lalaking madalas niyang nakikitang mag-isa.
Tahimik.
Laging may dalang libro.
Parang may sariling mundo.
Napangiti siya.
Hindi niya alam kung bakit.
Hindi rin niya alam kung ano ang pangalan nito.
Pero madalas niya na itong makita.
At sa tuwing nakikita niya ito, lagi niyang naiisip ang iisang bagay.
Mukhang mabait siya.
Iyon lang.
Wala nang iba.
Lumipas ang mga araw.
Patuloy silang nagkakasalubong sa campus.
Minsan sa hallway.
Minsan sa canteen.
Minsan sa library.
Ngunit hindi sila nag-uusap.
Hindi sila magkilala.
Hindi sila magkaibigan.
Dalawang estranghero lamang na paulit-ulit na nagkikita.
At hindi nila alam na balang araw, ang simpleng pagkikitang iyon ang magiging simula ng isang kwentong magbabago sa kanilang dalawa.
Isang kwentong magsisimula sa pagkakaibigan.
Lalalim sa mga alaala.
At hahantong sa isang tanong na matagal sasagutin ng panahon.
Paano mo iu-unlove ang taong hindi naman naging sa'yo?
