Waves Between Us (CORE SERIES #1)

PROLOGUE

​Sabi nila, ang tiwala ay parang isang mamahaling piraso ng tela. It takes months, sometimes even years, to weave it into something beautiful and perfect. Pero katulad ng kahit anong marupok na sinulid, isang marahas na gupit lang ang kailangan para masira ito... at habang-buhay na mag-iwan ng lamat.

​"Fal, please... nalasing lang ako. Isang gabi lang naman 'yon, hindi ko sinasadya."

​Iyon ang mga huling salitang narinig ko bago tuluyang gumuho ang mundo ko tatlong taon na ang nakalipas. Naalala ko pa kung paano ako lumuhod, kung paano ko ibinaba ang natitira kong dignidad para lang pakiusapan si Lance na huwag akong iwan-kahit na huling-huli ng dalawa kong mata kung paano niya hinalikan ang ibang babae sa loob ng isang maingay na bar sa BGC.

​Noon ko napatunayan na sa mundo ng pag-ibig, walang permanenteng pundasyon. Ang mga lalaki? Pare-pareho lang silang lahat. Magaling sa simula, pero manloloko sa huli.

​Kaya naman binuo ko ang pinakamataas na pader sa paligid ng puso ko. I buried myself in fabrics, needles, and sketches. Naging mailap ako, naging masungit. Ang tanging pinagkakatiwalaan ko na lang ay ang aking girlie cakes-ang Core ko na hinding-hindi ako iiwan. Sapat na sa akin ang disenyo ng mga damit. Ligtas ako roon. Walang mananakit sa akin.

​O kaya, iyon ang akala ko.

​Dahil sa isang hindi inaasahang pagtakas patungong La Union para maghanap ng inspirasyon, tila pinaglaruan ako ng tadhana. Sa gitna ng ingay ng mga alon at init ng sikat ng araw sa Elyu, hinarap ako ng isang lalaking may nakakarinding presensya at nakakairitang kompiyansa sa sarili.

​Si Brylle Matthew. Isang civil engineer na sanay magtayo ng mga matitibay na estruktura.

​"Masyado kang protective sa sarili mo, Fallon," seryoso niyang sabi sa akin isang hapon habang nakatitig sa dagat. "Para kang nakikipag-giyera kahit dalampasigan naman 'to."

​Hindi ko alam kung paano niya nagawang unti-unting tibagin ang pader na matagal kong iningatan. Hindi ko alam kung paano niya ako napaamin sa mga takot ko. Pero higit sa lahat, natatakot ako... dahil sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ang pusong akala ko ay patay na, biglang tumitibay ang tibok sa bawat kalabit ng kanyang mga kamay.

​Ito ang kwento kung paano ang isang pusong punong-puno ng lamat ay muling sumugal sa isang lalaking nangakong magiging pundasyon ko sa gitna ng bawat unos.

​At dito sa Elyu, sa ilalim ng langit na kulay pink at purple, nagsimulang muling humabi ang isang kwentong hindi ko inaasahan.