Beyaz Orkide

Giriş Bölümü.

Ben hazan.

Günlük tutmaya başladım artık. Çünkü içimde birikenleri bir yerlere dökmem gerekiyor. Belki de insanın en çok kendine anlatacak şeyi olduğunda başlıyor her şey.

Lise son sınıfta okuyorum. Hobilerim film izlemek, dizi izlemek, müzik dinlemek ve kitap okumak. Biliyorum, bunlar çoğu insana sıradan gelebilir. Ama benim için dünyanın en güzel şeyleri bunlar. Bazen bir şarkının içinde kaybolmak, bazen bir kitabın satırlarında yaşamak, bazen de bir filmin sahnesinde kendimi bulmak...

Çocukluğumdan bu yana çok değiştiğimi hissediyorum. Eskiden çok asabi, çok hırçın bir kızdım. Şimdi ise daha masum, daha saf biriyim. Gerçi içimde hâlâ o sert ve öfkeli kız yaşıyor. Sadece çoğu zaman masum tarafım onun üzerini örtüyor.

Bu hayattaki en büyük gayem okumak. Okulumu güzel bir şekilde bitirmek ve meslek sahibi olmak. Çünkü ben her şeye kolay ulaşan insanlardan olmadım. Babam zengin değil. Diğerleri gibi baba parası yiyip arkama yaslanmadım. Yeri geldi çalıştım. Hatta şu an kullandığım telefonu bile kendi kazandığım parayla aldım. Okumak için çalıştım, çabaladım, didindim. Ve bugünlere geldim.

Belki hayallerim de çoğu insana sıradan gelir. Ama bana göre dünyanın en güzel hayalleri bunlar. Mesela huzurlu ve mutlu bir hayat yaşamak... Ya da odama kocaman bir kütüphane yaptırmak. Düşünsene... Tavana kadar uzanan raflar, yüzlerce kitap ve o kitapların arasında kaybolan ben. Bence hiç de kötü bir hayal değil.

Bir de başka bir hayalim var.

Hayatıma girecek olan o insan...

Henüz kim olduğunu bile bilmiyorum. Belki şu an benden kilometrelerce uzakta. Belki beni hiç tanımıyor. Ama bir gün karşıma çıkacağını biliyorum. Buna bütün kalbimle inanıyorum.

Siz hiç tanımadığınız birini beklediniz mi?

Ben bekliyorum.

Belki kulağa saçma geliyor. Ama benim için hiç de saçma değil. Çünkü ben sanki yıllardır onu tanıyormuşum gibi hissediyorum. Bu yüzden karşıma çıkan herkesi geri çeviriyorum. Kimseyi hayatıma alamıyorum. Çünkü ben onu bekliyorum.

Kim olduğunu bilmediğim birini...

Belki aşk budur.

Belki aşk, hiç görmediğin birini özlemek... Hiç tanımadığın birini beklemek... Belki de hiçbir zaman gelmeyecek birine inanmak...

Ama ben inanıyorum. Bir gün karşıma çıkacak.
Ve ben onun yüzüne baktığım an anlayacağım.

"İşte sen..."

diyeceğim.

"Seni buldum."

O gün gelene kadar sevdiğim bütün şarkılarda yaşayacaksın sen. Bazen bir şiirin arasında, bazen bir kitabın satırlarında, bazen de gece yarısı dinlediğim şarkılarda...

Çünkü ben o gün geldiğinde şiir gibi bir aşk yaşayacağımıza adım kadar eminim.

Ben Hazan.

Size saçma gelen ama bana hiç de saçma gelmeyen şeyleri yazan kız.

Ve şu an bu satırları yazarken kulaklığımda Yalın'ın Keşke şarkısı çalıyor.

Belki de bu yüzden...

Ben tam olarak Keşke gibi bir aşk yaşamak istiyorum.

Eksik kalan hiçbir cümlesi olmayan, yarım kalmayan, keşkelere dönüşmeyen bir aşk...

Ama yine de içinde biraz hüzün taşıyan, insanın kalbine dokunan bir aşk...

Tıpkı benim gibi.

— Hazan ✨🦋📖