“Göklerden yağan gözyaşları eşliğinde elimde bir kalemle buradayım sayfalarımda… Ve o sayfalar, sessizliğimde birer birer yanıp kül oluyor.
Düşünceli bir edayla soruyorum camdaki yansımaya: — “Kimim ben? Beni ben yapanlar, bana kimlerden armağan?”
Düşünüyorum sonra bir süre,ki şu geçen saat dilimlerinde yağan yağmurun şiddeti arşa çıkıyordu.
“Ben bir yavru serçeyim,” dedim önce. “Annesinin baktığı, büyüttüğü, uçmayı öğrettiği…”
Sonra baktım yansımama. Ben neredeyim ki? Ben kimleyim? Kendimle olduğumu fark ettim o an.
Yalnızlık ne kadar yorucu ve bunaltıcı… Gözlerim ailemi aradı. Sahi, olmuş muydu hiç ailem?
Yorgunluğum bundandır belki de; sessiz uçurumlarda gizlice dolanmamdandır.
“Beni ben büyüttüm,” dedim sonra. Yavru kuş büyütür mü hiç kendini? Büyütmemeli.
Sessizce daldım uzaklara. Ne ben bulabildim beni, ne de beni benden saklayabildim.
Beni niye ben büyüttüm, anne?”
