Kan ve Gül

BÖLÜM 1: SESSIZ PATRON

Herkese merhaba arkadaşlar yeni kitabıma hoş geldiniz 🖤 İnşallah bu kitabımızda okuma sayısı git gide artar, çok şey bekliyorum bu hikayeden açıkçası 😭🖤 Neyse lafı uzatmayalım, kitabı okumaya başlayalım hadi bismillah 😝😝
13.04.2026

Moskova'nın altında kar yoktu bu gece.
Sadece sis vardı — o ağır, boğucu sis ki sanki şehrin kendisi nefes almaktan vazgeçmişti. Nevsky yakınlarındaki eski depo binası, dışarıdan terk edilmiş görünüyordu. Kırık camlar, paslanmış demir kapılar, üzerinde kimsenin durup bakmadığı soluk bir tabela. Volkov Tekstil A.Ş. yazıyordu tabelada. Yıllardır kimse tekstil üretmemişti burada.
Ama içeride ışıklar yanıyordu.
Bodrum katta, beton duvarların arasına kurulmuş uzun masa etrafında sekiz adam oturuyordu. Hepsi ellili yaşlarda, hepsi yüzünde derin çizgiler, hepsi elinde ya viski bardağı ya sigara. Masanın başında ise bir sandalye vardı — boş.
Her zaman boştu.
"Доколе нам ждать?"
"Nereye kadar bekleyeceğiz?"
Gregor masaya yumruğunu vurdu. İri yarı, kısa boyunlu, gözlerinin altındaki mor halkalar onu daha da sert gösteriyordu.
"Мы здесь уже три часа. Нужно обсудить Тбилиси, потери в Киеве—"
"Üç saattir buradayız. Tiflis meselesini konuşmamız lazım, Kiev'deki kayıpları—"
"Молчи, Григорий."
"Sus, Gregor."
Ses kapıdan geldi.
Ve o ses — alçak, sakin, her heceyi bilerek yerleştiren o ses — odadaki tüm oksijeni bir anda emdi sanki. Cinsiyeti değil, içindeki tehlike çarpıyordu önce kulağa.
Kapı açıldı.
İçeri giren iki kişiydi. Önde uzun boylu, siyah takım elbiseli bir adam — Dmitri. Soluk yüzlü, gözleri sürekli hareket eden, elleri her zaman ceketinin içine yakın duran Dmitri. Onun tam bir adım gerisinde ise...

Kadın.
Yirmi dört yaşında. Ama o eşiğe ilk adımı attığı andan itibaren yaşının hiçbir önemi kalmıyordu.
Boyu uzundu — 1.78. İnce ama kırılgan değil; her hareketi kontrollüydü, kasıtlıydı, hiçbir şey tesadüf değildi. Koyu kahverengi saçları bu gece ensesinde sıkı bir topuz halinde toplanmıştı. Üzerinde siyah pantolon, krem rengi gömlek, yapısal kesimli siyah ceket. Takı yoktu — ne küpe, ne kolye, ne yüzük. Makyaj da neredeyse yoktu.
Sadece dudaklarında silinmez bir kırmızı.
Ve gözler. Gözleri aslında iki renkti biri Mavi diğeri yeşil ama sinirlendi, ya da kalbi kırılınca ağlamak istediği anda göz renkleri bir birine karşıyıyo (bu güne kadar kalbi kırılınca ağlamak istediği anı görmediler Ama olsun)  normal gözleri böyle