Me & Myself

Chapter 1

ZEN | POV 

May mga pangalan silang itinawag sa akin.

Bakla. Beki. Babae. Weird. Freak. Ano ka ba talaga.

Wala sa mga iyon ang akin.

Pero sa loob ng tatlong taon, paulit-ulit nilang sinabi — sa hallway, sa classroom, sa canteen, sa loob ng CR na akala ko ay ligtas ako. Naririnig ko pa rin sila kahit nakasirado na ang pinto. Dahil ganoon na kaingay ang mga salita kapag sineseryoso mo — tumatagos sila kahit wala na ang taong nagsabi. Nananatili sila. Nagsasabuhay sila sa loob ng ulo mo hanggang sa isang punto — hindi mo na alam kung boses nila o boses mo na ang naririnig mo.

Zen ang pangalan ko.

Pero matagal na ring hindi ko ito naririnig na may respeto.

Alas-otso ng umaga. Lunes. Katapusan ng Setyembre.

Naglalakad ako sa hallway ng Mirae High School na may suot na dark jacket kahit mainit na ang panahon — sanayan na. Hindi ito para sa lamig. Ito ay para sa mga kamay na laging may paraan na mapunta sa balikat ko, sa braso ko, sa likod ko — na parang hindi ako may-ari ng sarili kong katawan kapag walang takip.

Nakasuot ako ng tamang uniform. Maayos ang buhok. Walang labis, walang kulang. Ginawa ko ang lahat para maging invisible — pero ganoon talaga ang problema sa akin.

Kahit gaano ko sinubukang maging invisible —

Hindi ako invisible sa kanila.

"Ay, nandito na si pretty boy."

Hindi na ako lumingon. Alam ko na kung sino iyon kahit hindi ko na kailangan pang tingnan ang mukha — si Marcus at ang grupo niya. Tatlong lalaki. Laging magkakasama sa hallway tuwing umaga parang trabaho nila ang maghintay sa akin. Laging may oras. Laging may sigla para sa akin kahit hindi ko naman hinahangad ang kanilang atensyon.

Nagpatuloy ako sa paglalakad. Sunod-sunod ang hakbang. Huwag tumigil. Huwag lumingon. Huwag magpakita ng reaksyon.

"Huy, Zen — babae ka na ba ngayon? Ang haba na ng buhok mo ah."

Hinawakan ng isa sa kanila ang dulo ng buhok ko mula sa likod — basta na lang, parang natural, parang may karapatang gawin iyon. Biglang huminto ang katawan ko. Hindi sa gusto ko. Hindi ito desisyon. Ito ay ang katawan na tumutugon sa takot na matagal na naming magkasama — siya at ako — at hindi ko na alam kung kailan pa siya nagsimulang sumama sa bawat hakbang ko.

Huwag mag-react. Huwag mag-react. Huwag mag-react.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa buhok ko. Nagpatuloy sa paglalakad. Walang sinabi.

"Hoy! Tinatawag ka namin!"

Tawa. Malakas na tawa. Parang entertainment sa kanila ang bawat segundo ng pagtahimik ko. Parang mas nakakaaliw para sa kanila kapag hindi ako sumasagot — parang mas masaya ang laro kapag hindi lumalaban ang laruan.

Pumasok ako sa classroom nang hindi nagpapalingon at umupo sa aking upuan — dulo ng hilera, katabi ng bintana. Hindi dahil gusto ko ng view. Dahil doon, isang gilid lang ang pwedeng puntahan ng tao para lapitan ako. Mas kontrolado ang sitwasyon. Mas madaling bantayan ang paligid. Mas madaling lumabas kapag kailangan.

Exit route, tawag ko rito sa sarili ko. Palaging may exit route.

Hinugot ko ang notebook ko mula sa bag at ibinaba ang tingin ko sa mga puting pahina.

Wala silang ginagawa sa iyo ngayon. Okay ka. Nandito ka lang. Okay ka.

Ito ang katotohanan ng buhay ko sa Mirae High na hindi ko sinasabi kahit kanino —