MAVERA

Giriş; Sancak & Vardar

"Herkes gömüldüğü yeri hatırlar ama kimse oradan nasıl çıktığını anlatmaz."

İstanbul'un en lüks, ve en yüksek sitelerinden birinde oturuyordu Karan Sancak. Oturduğu sitenin güvenlik sistemleri çok kaliteliydi, bu yüzden hiç hırsızlığa, veyahut herhangi bir olayı olmamıştı Kuzey sitesinin. Fakat o gece duyduğu tıkırtı sesleri onun bu siteye olan güvenlik güvenini sarsmıştı. Duyduğu tıkırtının bir kediye, ait olmadığını o da iyi biliyordu.

Oturduğu çalışma masasında, elinde ki kadehle oynuyordu. Kadehin çıkardığı o tok sesle, dışarıdaki yağmur sesleri örtüşüyordu. Çok şiddetli yağan yağmurları severdi, düşünmesini kolaylaştırıyordu. Kilitli kasasının bulunduğu yatak odasından geliyordu tıkırtı sesleri. Ardından masasından kalkıp gayet sakin adımlarla çekmecesinde ki silahı çıkardı.

Çalışma odasından çıktığından yatak odasının kapısının açık olduğunu gördü. Hadi ama gelen kişi bu kadar ahmak olmazdı, değil mi? Karşısında ki kişinin cinsiyetini tahmin edemiyordu, çünkü baştan aşağıya simsiyahtı. Ama sonradan duyduğu sesle karşısındakinin kadın veya erkek olduğunu tahmin etmesi zor olmadı.

"Hadi ama, neden bu kadar zor bu. Açılsana artık! Geri zekalı Yaman, Şifreyi yanlış söyledin değil mi!" Diyordu bir kadın sesi. Hem onun evine gelme cesaretini buluyor, hemde kasasını açabileceğini düşünüyordu. Ne kadar da masum bir düşünceydi.

Karan hiç düşünmede elinde ki silahı kadının boynuna, tam şah damarına bastırdı. "Habersiz misafirleri hiç sevmem, haber verseydin bir çay koyardık. Böyle zahmet etmeseydin keşke," diye mırıldandı sinsice. Ardından kadın ellerini kasadan çekti. Ellerini iki yana, adeta teslim oluyormuşçasına kaldırdı. "Ah evde olduğunu bilseydim haber verirdim. Açıkçası sürpriz yapmak istemiştim,"

Karan duyduğu tanıdık ses tonuyla kaşlarını çattı. Kimse onun karşısında böyle konuşamazdı. Onun karşısına geçen herkes önünde ceketlerini ilikler, diz çökerlerdi. Bu kadının gereksiz cesareti onu kızdırmış, ve garip bir şekilde şaşırtmıştı. Elinde ki silahı kadının boynundan sürte sürte şakaklarına çıkardı. "Hangi orospu çocuğu gönderdi seni? Kimin paralı askerisin sen." Diye kükredi adeta. Kadın şakaklarında olan silahtan hiç etkilenmemiş gibi kıkırdamaya başladı. Şakaklarında ki silah baskısına devam ederken yavaşça arkasını döndü. Sadece maskenin açıkta bıraktığı kadarıyla bile parlayan yeşil hareleri Karan'ın kahvelerine tutundu.

"Çıkar şu maskeyi, hemen!" Karan'ın yükselen ses tonundan asla etkilenmeyen kadın yavaşça eliyle maskesini çıkardı. Yüzünden çıkan maskeyi tiksinir gibi yere atıp, yavaşça saçlarını düzeltti. Bir eliyle saçlarını tarayıp düzeltir gibi yaptı, karşısında duran Karan çatık kaşlarıyla onu izliyordu.

"Sen," dedi Karan. Sesi bu kez kükremiyor, aksine daha tehlikeli bir sakinlikle fısıldıyordu. "Senin çoktan bu şehrin topraklarına karıştığını sanıyordum Mira. Geri gelmek için daha akıllıca bir yol bulamadın mı?" Mira, alnındaki silahın varlığını tamamen görmezden gelerek hafifçe Karan'a doğru bir adım attı. Namlunun ucu tenine iyice gömüldü ama o gözlerini bile kırpmadı. "Toprak pek misafirperver değildi Karan. Ben de sıcak bir karşılamayı özlediğim için senin şu çok övündüğün evine girmeye karar verdim."

Karan, dişlerini sıktı. Sitenin güvenliği tahmin ettiği kadar kuvvetli değildi. Ya da bir zamanlar babasıyla birlikte toprağın dibini boyladığını sandığı Mira, bu duvarları basit bir şekilde yıkmıştı. "Mira," dedi dişlerinin arasından Karan. "Nasıl olurda benim evime gelme cürretini kendinde bulursun?"

"Dedim ya, seni özledim. Küçük bir ziyaret yapmak istedim fena mı oldu?" Mira elini Karan'ın tertemiz, ütülenmiş beyaz gömleğine götürdü. İlk düğmesinin üstünde elini gezdirmeye başladı. Elini biraz kaydırıp gömleğin yakasını kavrayıp Karan'ı kendisine doğru çekti. Alnında ki silah hala yerinde duruyordu, ama ondan asla korkmuyordu. Çünkü Karan onu asla vuramazdı. Onun o deli aşkı nefretinin önüne geçiyordu. Yani bir zamanlar öyleydi.