★
08.04.2025
Sevgili günlük,
İnsanlar sessizlikte huzur bulur derler. Ben bulmam. Çünkü benim sessizliğim hiçbir zaman gerçekten sessiz olmadı. İçinde hep bir Çığlık sesi vardı. Hep aynı anın yankısı. Hep aynı saniyeye sıkışmış bir hayat.
Bugün yine duydum o sesi.
Sokaktan geçti.
Sadece birkaç saniyeydi ama kalbim sanki yıllar öncesine geri koştu.
Biliyor musun, insanın kalbi geçmişe koşabiliyormuş.
Herkes çocukluğunu hatırladığında oyuncaklarını, bayram sabahlarını, annesinin sesini düşünür. Ben düşündüğümde önce fren sesi duyuyorum. Sonra cam kırığı. Sonra… hiçbir şey. Çünkü sonrası sessizlik. Öyle bir sessizlik ki insanın içine yerleşip orada yaşamaya başlıyor.
Bazen düşünüyorum da… Eğer o gün ailemle birlikte parka gitmek için ağlamasaydım, şimdi her şey normal olur muydu? Annem hâlâ saçlarımı okşar mıydı, babamla birlikte saklambaç oynar mıydık?
Keşke demek yorar insanı, ama keşke daha az şımarık olsaydım ve o gün parka gitmek için ağlamasaydım.
Keşke onlar yerine ben girseydim o toprağa; bu sefer de bencil mi olurdum? Gerçi bencil olmak umurumda olmazdı...
Bugün onları kaybettiğim günün üzerinden tam 10 yıl 2 saat geçti.Yanlarına gitmeye utanıyorum. İnsan ailesinden utanır mı? Ben utanıyorum.
Bir gün gökyüzünde buluşmak dileğiyle..
Sizleri çok seven kızınız, Işık...
★
Derin bir nefes alarak defterin kapağını kapattım ve ayağa kalktım. Aniden doğrulduğum için her şey etrafımda dönmeye başlamıştı. Bir süre olduğum yerde bekledim.
Başımın içindeki uğultu yavaş yavaş dinerken odanın sessizliği geri geldi. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, duvardaki takvimin üzerine düşüyordu. Tarihi görmemek için gözlerimi kaçırdım. Bazı sayılar vardır, sadece rakam değildir; dokununca can acıtır.
Masaya yaslanıp derin bir nefes daha aldım. Bugünün ne olduğunu bilmemek mümkün değildi zaten. İnsan bazı günleri ezberlemez; o günler insanın içine kazınır. Parmaklarım istemsizce defterin kapağında gezindi, sonra yavaşça elim geri çekildi. Artık gitmem gerekiyordu.
Dolabın kapağını açtım. İçeride asılı duran kıyafetlerin arasından en sade olanı seçtim. Siyah, düz bir elbise. Ne dikkat çeken ne de teselli eden bir şeydi; sadece olması gerektiği gibiydi. Kumaşı üzerime geçirirken aynaya bakmamaya çalıştım ama gözlerim yine de kaydı. Karşımdaki kız bana benziyordu, ama ben değildi. Onun bakışlarında yıllardır taşınan bir yorgunluk vardı.
Saçlarımı toplarken ellerim birkaç kez durdu. Sanki hazırlanmak değil de kabullenmek zor geliyordu. Komodinin üzerindeki küçük kutuyu açtım. İçinden ince zincirli kolyeyi çıkarıp boynuma taktım. Metal tenime değdiği anda içimde tanıdık bir sızı dolaştı. Bu kolye, onların bana dokunan son hatırasıydı.
Ayakkabılarımı giydim. Kapıya doğru yürürken kalbim hızlanmaya başladı. Her adımda içimde bir ses “gitme” diye fısıldıyor, başka bir ses ise sessizce beni ileri itiyordu. Kapı koluna uzandım. Soğuk metal avucuma değdi.
“Hazırım,” diye mırıldandım.
Kime söylediğimi bilmiyordum.
Kapıyı açtığımda koridordaki hava yüzüme çarptı. Dışarısı beklediğimden daha serindi. Merdivenleri ağır ağır indim. Her basamakta kalbim biraz daha ağırlaşıyor, nefesim biraz daha dikkatli çıkıyordu. Sanki hızlı yürürsem zaman da hızlanacak ve o ana daha çabuk varacaktım.
Sokağa adım attığımda şehir her zamanki gibiydi. İnsanlar konuşuyor, arabalar geçiyor, hayat devam ediyordu. Dünyanın benim için durduğu bir günde bile her şeyin sürmesi garipti. Bir an durup etrafı izledim. Sonra başımı eğip yürümeye başladım.
Mezarlık yolu uzun değildi. Ama bazı yollar mesafeyle ölçülmez. Adımlarım beni oraya götürdükçe kalbim geride kalmak ister gibi yavaşlıyordu.
Demir kapıyı gördüğümde nefesim istemsizce tutuldu.
Oradaydılar..
Her zamanki yerde.
Hiç gitmemiş gibi.
Ama aslında hep gitmiş gibi....
★
Merhabalarrrrrssss ilk hikayem umarım beğenirsiniz...✨✨
