Νυχτερινή βάρδια

Κεφάλαιο 1

Στον στρατό τον φώναζαν Σκιά γιατί δεν τον θυμόταν κανείς. Του ήταν πολύ δύσκολο να έρθει κοντά με τους υπόλοιπους. Όντας ο μικρότερος στο στρατόπεδο, έκανε τις πρώτες του μέρες τα πρώτα του εισαγωγικά μαθήματα. Έπρεπε να είναι ικανός. Έπρεπε να είναι αρκετά καλός. Σκέψου τα χρήματα. Μόνο αυτό έχει σημασία. Του έλεγε η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού του. Τα χακί ταίριαζαν τέλεια στη λεπτοκαμωμένη φιγούρα του, το φρεσκοξυρισμένο του πρόσωπο πρόδιδε τα μάγουλα του που έμπαιναν προς τα μέσα και τα μαύρα κοντά μαλλιά του μόλις που άγγιζαν το γεμάτο λάσπες πρόσωπό του.

Οι μέρες περνούσαν και αυτός και ένα σωρό άλλα νέα παιδιά μόλις 2 ή 3 χρόνια μεγαλύτερα του έπρεπε να περάσουν τις τελικές δοκιμασίες για να ξέρουν οι υπεύθυνοι τους ποιοι είναι οι πραγματικοί άντρες και ποιοι πρέπει να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους ατιμασμένοι όχι μόνο από τα αντίπαλα στρατόπεδα σε περίπτωση πολέμου αλλά και από τους συμμάχους τους για την ανικανότητά τους. Καμουφλάζ, ανάλατος χυλός, λιγοστά κέρματα την ημέρα. Ακόμα και μία μικρή νίκη, είναι νίκη. 

Έκατσε να γράψει ένα γράμμα στη μητέρα του. Προσευχήθηκε να μην τον προσέξει κανείς που όσο έγραφε μουτζούρωσε το χαρτί με λίγα δάκρυα. Πίσω στο γυμναστήριο, καμουφλάζ, χυλός, ο ήχος των κερμάτων πάνω στο τραπέζι, οι άγριες φωνές των ανωτέρων του. Ασκήσεις που μετά βίας έβγαζε το αδύνατο κορμί του. Μπήκε στο μπάνιο και πλύθηκε όσο πιο αργά μπορούσε για να έχει τον χρόνο με τον εαυτό του αλλά και αρκετά γρήγορα για να προλάβει το ζεστό νερό.

Δεν είχε τον χρόνο να σκεφτεί παραπάνω. Σίγουρα αν είχε θα γελούσαν μαζί του ή θα τον έδερναν, άμα κάποιος τον άκουγε να κλαίει. Ή αν έβλεπαν πόσο προσπαθούσε να κρύψει ένα ανήσυχο τικ κάθε φορά στον βηματισμό, ένα στραβό βάδισμα στην παρέλαση, το κόκκινο στις άκρες των σκούρων ματιών του που έκανε αντίθεση με τους μαύρους κύκλους.

Πέρασε ένας μήνας από την πρώτη μέρα. Η μητέρα του δεν είχε απαντήσει, όπως ήταν αναμενόμενο. Ήταν σπίτι ή την είχανε μαζέψει για κάποιο άσυλο μέσα στη μούχλα και τα ποντίκια; Δε μπορούσε να ξέρει. "Τι ειρωνικό κι αυτό; Να με παρατάς και να πηγαίνεις να πεθάνεις όπως ο πατέρας σου;"

Την επόμενη μέρα σηκώθηκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.