MARIE

Kabanata 1

"What I am even doing here?" Naitanong ni Marie sa kanyang sarili. Kasalukuyan siyang naglalakad sa isang malaking library ng kanilang paaralan. Huminto siya at isa isang pinasadahan ng tingin ang bawat aklat na kaharap niya.

Isang aklat ang naka pukaw sa kanyang atensiyon. Lumapit siya rito at marahang kinuha ang aklat na kanyang nakita.

"A novel?" naiwika niya ng makuha ang aklat na may kasing kapal ng apat na notebook niya.  "Rising with you" Basa niya sa nakasulat na titulo ng libro...  "Interesting" naibulalas niya. 

Naupo siya sa sahig at sinumulang mag-basa ng iilang pahina.

(In the book) 

«« ★★★ »»

Rising With You

Sa pagsikat ng araw sa kaharian ng Pilipiñares, unti-unting nagising ang palasyo sa tunog ng mga kampana at awit ng mga ibon. Ang marmol na sahig ng bulwagan ay kumikislap sa liwanag na pumapasok sa malalaking bintana, tila ba sinasalamin ang isang araw na nakalaan hindi lamang para sa pag-iisang-dibdib, kundi para sa paghubog ng kasaysayan.

Ngayong araw ikakasal si Maharlikang Don Alonzo de Verdanza, tagapagmana ng trono, at si Binibining Isabela ng San Aurelio, isang babaeng kilala hindi lamang sa angking ganda kundi sa talas ng isip at kababaang-loob.

Ang kanilang kasal ay bunga ng pag-ibig—isang bihirang biyaya sa mundo ng mga kasunduang pampolitika at kasal na inaayos ng mga magulang.
Sa loob ng silid ng nobya, abala ang mga alalay.

Ang damit ni Isabela ay yari sa sutlang kulay garing, may burdang ginto at pilak na hugis bulaklak ng sampaguita—simbolo ng kadalisayan at katapatan. Ang kanyang buhok ay maingat na tinirintas, pinalamutian ng mumunting perlas na kumikintab sa bawat galaw.

Tahimik siyang nakaupo sa harap ng salamin, ang mga mata’y puno ng damdaming mahirap ilarawan: kaba, tuwa, at isang banayad na lungkot sa pag-iwan sa buhay na nakasanayan.

Samantala, sa kabilang panig ng palasyo, isinasuot kay Don Alonzo ang kanyang kasuotang pangkasal—isang maharlikang barong na hinabing may sinulid na ginto, at balabal na kulay bughaw, tanda ng kanyang angkan.

Tuwid ang kanyang tindig, ngunit sa likod ng tapang na iyon ay may pintig ng pusong kasingbilis ng tambol ng mga musikero sa labas. Hindi siya kinakabahan sa responsibilidad ng pagiging hari; mas nangingibabaw ang pananabik na sa wakas ay makasama si Isabela hindi bilang lihim na kasintahan, kundi bilang asawa.

Nang tumunog ang mga trumpeta, nagsimulang magtipon ang mga panauhin sa Bulwagan ng mga Tala—isang malawak na simboryo na may kisame ng salamin na ipininta ng mga eksena ng mga naunang hari at reyna. Naroon ang mga maharlika mula sa iba’t ibang lalawigan, mga sugo ng karatig-kaharian, at ang karaniwang mamamayan na pinahintulutang masaksihan ang seremonya bilang tanda ng bukás na pamumuno ng bagong mag-asawa.

Pumasok muna si Don Alonzo, sinasalubong ng pagyuko ng mga tao. Ang kanyang mga mata ay tuwirang nakatuon sa dulo ng bulwagan, naghihintay. Nang bumukas ang malalaking pintuan, huminto ang lahat ng bulungan. Pumasok si Isabela, hawak ang braso ng kanyang ama.

Sa bawat hakbang, tila bumabagal ang oras. Ang kanyang ngiti ay marahan ngunit matatag—isang pangakong hindi lamang sa lalaking naghihintay, kundi sa buong kaharian.
Nagtagpo ang kanilang mga mata sa gitna ng bulwagan. Sa sandaling iyon, naglaho ang mga tao, ang politika, ang korona. Tanging sila lamang ang naroon.