ASLAN / bxb

1

   Ormanın derinliklerine doğru attığı her adımda, ağaç dalları birer kırbaç gibi yüzüne çarpıyordu. Eris, ciğerlerinin patlayacağını hissetse de durmadı. Üvey babasının o iğrenç pazarlık yapan sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu: "Sen bir mucizesin Eris." Ama bu 'mucize', onun bir köle gibi satılmasına sebep olan bir lanetten ibaretti.

Yağmur o kadar şiddetliydi ki, gökyüzü ve yeryüzü birbirine karışmış gibiydi.

Eris, peşindeki adamların fener ışıklarını ve "İzini kaybetmeyin!" bağırışlarını duydukça daha da hızlandı. Yamacın aşağısında, devrilmiş eski bir meşe ağacı gövdesi buldu.

Can havliyle o dar ve çamurlu kovuğun içine sığındı. Titreyen elleriyle bacağına dokunduğunda acıyla sarsıldı; kaçarken bir dal bacağını boydan boya yarmıştı. Metalik kan kokusu, yağmura rağmen burnuna doluyordu.

"Burada kalırsam ya soğuktan öleceğim ya da kan kokusuna gelen yırtıcılara yem olacağım," diye düşündü. Adamların sesleri uzaklaşsa da bu orman çok daha büyük bir tehlike barındırıyordu.

Eris, bilinci bulanıklaşırken son bir gayretle kovuktan çıktı. Hemen yanındaki dev bir çınar ağacına, parçalanan tırnaklarıyla tutunarak tırmanmaya başladı.

Yaralı bacağından süzülen taze kan ağacın gövdesine bulaşırken, yerden yaklaşık dört metre yükseklikte kalın bir dalın üzerine kendini bıraktı. Üzerindeki yırtık hırkayla kendini ağaca sabitledi; aşağısı artık karanlık bir uçurumdu.
"Sadece biraz uyuyacağım," diye mırıldandı.

Göz kapakları ağırlaşırken, bedeni soğuktan ve acıdan iflas etmek üzereydi. Tam o sırada, tam ağacın dibinde, karanlığın içinden iki devasa kehribar rengi göz ona odaklandı.

Aşağıda, geceden daha siyah, heybetli bir aslan duruyordu. Kanın kokusunu takip etmişti ama bu avda bir farklılık vardı.

Ormanın hükümdarı, ağaçtaki o zayıf ve yaralı çocuğa bakarken, kadim bir bağın ilk kıvılcımı karanlığı delip geçti. Eris'in bilinci tamamen kapandığında, dev aslan sessizce ağacın dibine çöktü. O gece, avcı avını korumaya karar vermişti.