AZ D
Bəzən insanlar xəyallar qururlar. Amma hamı bilməlidir ki, hər xəyal gerçək olmaq üçün yaranmır. Bəziləri sadəcə insanın özünü aldatmasıdır. Özünü aldatmağı dayandırmaq lazımdır, çünki bu, səni sakitləşdirmir — səni manipulyasiya edir. İnsan bəzən elə şeylərə inanır ki, o inancın içində yavaş-yavaş yox olur.
İnsanlara tez-tez bir sual verilir: pul, yoxsa sevgi? Kimisi pulu seçir, kimisi sevgini. Amma həqiqət odur ki, cavab heç biri deyil. İnsan xəyanəti sevgidən öyrənir, kibiri və xəsisliyi isə puldan. Bunlar insanın bilinçaltına yeridilmiş yalanlardır. Bütün dünyanın qəbul etdiyi, amma heç kimin açıq etiraf etmədiyi yalanlar. Pul səni bu həyatdan xilas etməyəcək. Sevgi də etməyəcək.
Xəyallar isə hər zaman xəyal olaraq qalır — bir küncdə. Sanki üzündən yaşlar axan, başını dizinə yaslamış balaca bir uşaq kimidir. Sakitləşdirilməyi gözləyir, amma çox vaxt unudulur. Bəzən uşaqlığıma baxıb düşünürəm: “Böyüyəndə bu qədər yorulacağını hardan bilsin ki?” İndi isə güzgüyə baxıb gözaltımdakı qara dairələri gizlətməyə çalışıram.
Hardan bilə bilərdi ki, 12 yaşında iki dəfə intihara sürüklənəcək? Hardan bilə bilərdi ki, 15 yaşındakı ad günündə hər kəs tərəfindən zorbalığa məruz qalacaq? Heç kimə cavab verə bilmədiyini, susmağın ən ağır cavab olduğunu hardan bilsin ki? Onların səni zəif adlandıracağını, hər hərəkətinə qarışacaqlarını, hətta nəfəs alışlarını sayacaqlarını hardan bilə bilərdi?
Mən gözlərimi həyata ilk dəfə 10 yaşımda açdım. Bəzi hissləri başa düşürdüm — həsrətindən yanıb tutuşduğum hissləri. Amma indi dönüb baxanda, o hisslərdən bir iz belə qalmadığını görürəm. Sadəcə yorğunluq var. Və susaraq böyümüş bir insan.
TÜRK D
Bazen insanlar hayaller kurar. Ama her hayal gerçekleşmek için doğmaz. Bazıları yalnızca insanın kendini kandırma biçimidir. Kendini kandırmayı bırakmak gerekir, çünkü bu durum insanı iyileştirmez; aksine sessizce manipüle eder. İnsan, inanmak istediği şeylere tutunurken fark etmeden kendini kaybeder.
İnsanlara sık sık şu soru sorulur: Para mı, sevgi mi? Kimileri parayı seçer, kimileri sevgiyi. Oysa gerçek cevap ikisi de değildir. İnsan ihaneti sevgiden öğrenir. Kibri ve cimriliği ise paradan. Bunlar insanın bilinçaltına yerleştirilmiş büyük yalanlardır. Dünyanın kabul ettiği ama kimsenin açıkça sorgulamadığı yalanlar. Para seni hayattan kurtarmaz. Sevgi de kurtarmayacak.
Hayaller ise çoğu zaman hayal olarak kalır. Bir köşede, sessizce bekler. Sanki yüzünden yaşlar akan, başını dizlerine yaslamış küçük bir çocuk gibidir. Sakinleştirilmeyi bekler ama çoğu zaman kimse ona dönüp bakmaz. Bazen çocukluğuma bakıyorum ve kendi kendime soruyorum: “Büyüyünce bu kadar yorulacağını nereden bilsin?” Şimdi aynaya bakıp göz altımdaki karanlık halkaları silmeye çalışıyorum.
On iki yaşına geldiğinde iki kez intihara sürükleneceğini nereden bilebilirdi? On beş yaşındaki doğum gününde herkes tarafından zorbalığa uğrayacağını nereden bilebilirdi? Susmanın, cevap verememekten daha ağır olduğunu kim öğretebilirdi ona? İnsanların seni zayıf diye damgalayacağını, her hareketine karışacaklarını, hatta nefes alışlarını bile sayacaklarını nereden bilsin?
Ben hayata gözlerimi ilk kez on yaşında açtım. Bazı duyguları erken anladım; özlemle yanan hisleri. Ama bugün dönüp baktığımda, o duygulardan geriye hiçbir iz kalmadığını görüyorum. Sadece yorgunluk var. Ve sessizce büyümüş bir insan.
