GEHEIM // Mitthy fanfiction

01 | Wat?

POV Matthy:
Ik zit op de bureaustoel van onze geschiedenisdocent en wiebel met mijn voeten tegen de poot van het bureau aan. Het scherm van de computer voor me laat om de tien seconden een zoem horen. Ik ben mijn laptop vergeten en die van Miel is leeg, dus we zitten nu hier. We mochten achter de vaste computer van lokaal 132 werken van onze geschiedenisdocent, omdat we ons verslag nog niet af hebben. Het voelt een beetje raar. We zitten achter de computer van onze docent, maar hij is er zelf niet bij. Hij is er wel, maar hij moest naar een vergadering of zo.

Milo leunt half tegen het bureau aan, één been nonchalant gekruist over het andere. Hij bladert door een stapel papieren die we van meneer hebben gekregen. Zijn wenkbrauwen staan licht gefronst, alsof hij zich echt probeert te concentreren, maar ik ken hem te goed. Hij doet alsof.

''De Franse Revolutie is echt het meest saaie onderwerp dat ze konden kiezen,'' mompel ik, terwijl ik door een document scroll zonder echt te lezen wat er staat. Milo snuift. ''Onthoofdingen, opstanden, chaos. Klinkt als een feestje.''

Ik glimlach automatisch. Dat doet hij vaker. Dingen net iets anders zeggen dan ze bedoeld zijn. Alsof hij het leven zelf niet helemaal serieus kan nemen, zelfs niet als het over mensen gaat die hun hoofd kwijtgeraakt zijn. Het is één van de dingen waardoor ik ooit verliefd op hem ben geworden.

Mijn schouder raakt even de zijne als ik iets naar links schuif om beter bij het toetsenbord te kunnen. Het is niets. Echt niets. Maar ik ben me er meteen van bewust. Dat gaat altijd zo. Alsof mijn lichaam sneller reageert dan mijn hoofd. We zijn alleen, maar toch voelt het alsof de muren mee kunnen kijken.

We moeten voorzichtig zijn. Altijd.

De docent is ondertussen al meer dan twee uur weg. De deur van het lokaal staat op een kier en ergens verderop in de gang hoor ik stemmen, kinderen die lachen. Officieel mogen we hier tot 18.00 werken aan ons verslag, dat is nog een uurtje. Bij ons op school staat in elk lokaal een vaste computer waar docenten onder schooltijd achter zitten. De meesten werken liever op hun laptop, maar deze staat bijna altijd gewoon aan. Onze geschiedenisdocent is daar geen uitzondering in.

Ik klik wat door de mappen die openstaan. Franse Revolutie. Toetsen. Presentaties. Lesmateriaal. Alles ziet eruit zoals het hoort. Saai. Overzichtelijk. Veilig. ''Ik heb hier echt geen zin meer in, Miel,'' zeg ik zacht terwijl ik diep zucht.

Hij buigt zich iets voorover om ook op het computerscherm te kijken. Zijn schouder raakt mijn arm, zijn adem is warm tegen mijn wang. ''Nog even, schat. Dan zijn we er vanaf.'' Dat woord.

 Schat. 

Hij zegt het zo vanzelfsprekend dat ik er even stil van word. Ik krijg het helemaal warm van binnen. Ik knik, meer voor hem dan voor mezelf. Ik ben er na drieënhalf jaar nog steeds niet helemaal aan gewend. Ik noem hem dan ook altijd Miel, en af en toe Milo.

Mijn ogen glijden weer over het scherm, maar mijn aandacht blijft nergens hangen. De woorden lijken langs me heen te glijden zonder binnen te komen. Mijn blik dwaalt af. Eerst naar de deur. Dan naar het raam. Uiteindelijk naar de achterkant van het lokaal. De hoge kasten.

Ze staan daar al zolang ik me kan herinneren. Donker hout, zwaar, gevuld met boeken die niemand ooit pakt. Oude atlassen. Dozen met vergeelde labels. Dingen die waarschijnlijk al jaren niet zijn aangeraakt. ''Heb jij hier ooit iets anders gezien dan schooltroep?'' vraag ik plots. Milo volgt mijn blik. ''Nee, waarom?'' ''Ik weet niet,'' mompel ik. ''Deze ruimte hier voelt... oud.''

Hij lacht zacht. ''Het is geschiedenis, Mat. Wat verwacht jij dan?'' Ik haal mijn schouders op, en loop richting de achterkant van het lokaal. Niet omdat ik een plan heb. Maar omdat lang stilzitten voor mij echt niet mogelijk is. Ik loop naar de kasten en trek er één voorzichtig open. Het hout kraakt zacht en er dwarrelt stof omhoog. Boeken. Mappen. Een doos met kapotte kaften. Niets bijzonders.

Milo komt naast me staan. ''Mat, we mogen hier ni-'' Hij stopt midden in zijn zin. ''Wat?'' vraag ik. Hij wijst. ''Zie je dat?'' Ik kijk beter en voel iets in mijn buik samenknijpen. Achter de kast, half verscholen door schaduw, zit iets in de muur verwerkt. Metaal. Rechthoekig. 

Een kluis.

''What the f-'' fluister ik. We schuiven de kast iets opzij. Het metaal is koud en dof, duidelijk oud. Geen modern ding. Geen codepaneel. Alleen een sleutelgat. Mijn hart slaat ineens sneller. Te snel. ''Ik... ik heb eerder vandaag een sleutel gezien,'' zeg ik langzaam. Milo kijkt me scherp aan. ''Waar?'' ''In het bureaulaatje van meneer. Toen ik net ging zitten.''

Er valt een stilte. Zo'n stilte waarin je eigenlijk al weet dat je iets gaat doen wat je beter niet kunt doen. ''We kunnen ook gewoon doen alsof we dit niet hebben gezien,'' zegt Milo. Ik knik. ''Ja.'' We besluiten gewoon weer verder te gaan met ons project. Of verslag? Ik heb eigenlijk helemaal geen flauw idee waar we mee bezig zijn.

Na een paar minuten kijk ik toch weer naar dat ene laatje. Ik kijk opzij en zie dat Milo bezig is met een nieuw artikel. Ach ja, wat kan er gebeuren? Mijn hand trilt licht als ik het laatje opentrek. Tussen pennen, paperclips en een half leeg pakje post-its ligt een sleutel. Zwaarder dan ik had verwacht. Oud.

Milo kijkt op, wanneer hij mijn hand bij het laatje ziet schudt hij zijn hoofd. ''Mat, we hadden afgesp-'' Nu pas valt de sleutel hem op. Hij kijkt naar mij. Zijn blik zegt dat we het eigenlijk niet zouden moeten doen. Dat maakt het erger.

We lopen samen terug naar de kluis en ik duw de sleutel in het sleutelgat. De sleutel past meteen. Met een zachte klik springt de kluis open. Binnenin liggen mappen. Oud. Stofachtig. Vergelende papieren. ''Oh,'' zegt Milo teleurgesteld. ''Dat is het?'' Ik voel dezelfde teleurstelling. Oude documenten. Aantekeningen. Het soort dingen waar alleen docenten enthousiast van worden.

Ik wil de kluis al sluiten als Milo ineens één map pakt. Zijn beweging vertraagt. Zijn blik verandert. ''Mat,'' zegt hij zacht. ''Kijk hier eens naar.'' Ik stap dichterbij. In de map zitten foto's. Zwart-wit. Een groot gebouw, streng en massief. 

Het lijkt op een school, maar toch ook weer niet. Daaronder tekeningen van het menselijk lichaam. Anatomische schetsen. Ik slik als ik een pagina omsla. De hersenen zijn blauw ingekleurd. Overal notities. Krassen. Pijlen. 

Dit is geen lesmateriaal.

Ik voel Milo's hand heel even de mijne raken. Een korte kneep. Voorzichtig. Onzichtbaar voor de wereld. ''Dit is fout,'' fluister ik. Hij knikt. ''Ja.''

Maar toch bladeren we verder...

~1127 woorden~

Nou, uh... weer een nieuw boek I guess? Ik weet nog niet zo goed wat eigenlijk het eind wordt van dit boek maar het is de bedoeling dat ie ong. 5-6 hoofdstukken krijgt. Ik wil gewoon even een klein boek schrijven in de kerstvakantie omdat ik me verveel. Ik hoop wel dat ik hem voor het eind van de kerstvakantie af krijg want anders gaat het niet lukken met school, maar dat komt denk ik wel goed.

Kusjes Lotte