Inkbound Souls

PROLOGUE

May kakaibang lamig sa simoy ng hangin habang naglalakad ako papasok sa St. Claire International Academy—ang school na kilala sa mga anak ng billionaires, diplomats, world-record holders, at kung sinu-sinong mukhang hinugot sa magazine cover.

At ngayong araw… magiging transferee ako dito.

Ako si Adrielle Ysadora Velez—the girl na ayaw pansinin ng universe ang kagustuhan niyang maging invisible. Pero sa school na ’to? Parang imposibleng hindi mapansin ang kahit sino. Lahat kasi dito, pang-Wattpad main character ang dating.

Kasabay ng paghawak ko sa strap ng bag ay ang kislot ng kakaiba sa kaliwang braso ko. Yung tattoo na hindi ko alam kung bakit meron ako—maliliit na tuldok at abstract lines na parang hindi kumpleto. Symbol na lagi kong iniisip, pero kahit anong pilit ko, hindi ko maalala kung bakit ko pinatattoo.

Or worse… kung sino ang kasama ko noong ipinagawa ko ito.

Yes. Kasi may pakiramdam ako na hindi siya meant para sa ’kin lang.
Pero wala naman akong maalala. Wala akong maalala kahit na ano about my life bago ang limang taon ago.

According to my guardian? Severe amnesia daw after an accident. Cute, no? Hindi ko nga alam kung may ex ako, kaaway, kaibigan, o kung sinong mahal ko noon. Literal na blank sheet.

Pero okay lang. Sabi ko sa sarili ko, this year—new school, new chapter.
Akala ko prepared ako sa St. Claire.
Akala ko kaya kong makihalubilo sa unfamiliar faces.
Pero hindi ako prepared sa nangyari kanina.

Hindi. Hindi talaga.

Pagpasok ko sa main lobby, napasinghap ako. Hindi siya hallway—para siyang airport lounge ng mayayaman. Marble floors, chandeliers, at mga students in designer uniforms na parang mga anak ni Zeus sa Greek mythology.

“Hi! You must be the new student?” isang girl na super ganda—like model-level—approached me. “I’m Celestine. You can call me Celeste.”
I smiled shyly. “Yes, that’s me. Adrielle.”

“Ay love your vibe! Halika, I’ll walk you to the registrar—”
Hindi ko na narinig ang kasunod na sinabi niya.

Because someone bumped into me.
No—nagkabangga kami. Hard. As in literal na napaatras ako, and halos mahulog ang bag ko.

Pero mas malakas ang impact sa tibok ng puso ko.

Because the moment our skin touched—specifically yung kamay ko sa braso niya—parang may dumaloy na kuryente. Hindi yung mild ha. Yung tipo ng spark na nararamdaman lang sa mga romance scenes na may slow motion at background music.

Napatigil ako.

Napatigil siya.

And for a moment, the world blurred.
Ang una kong nakita?

Mata niya.

Sharp. Deep. Intense. Kulay dark brown na parang kayang lunurin ang buong pagkatao ko.

Ang ikalawa? Yung maangas pero breathtakingly handsome na mukha niya—sharp jawline, straight nose, defined cheekbones.

Parang Greek god.

Parang may sariling soundtrack.
Parang… kilala ko siya.

Pero imposibleng kilala ko siya.
Right?

“Oh sh*t—sorry. Are you okay?” His voice was low, calm, pero may bahid ng gulat. “I didn’t see—”

Natigilan siya.

Hindi dahil sa mukha ko.

Hindi dahil sa pagkakabangga namin.
Pero dahil…

Tumama ang tingin niya sa tattoo ko.
“Your arm,” he whispered.
Sinundan ko ang tingin niya—at nanlaki ang mata ko.