Cuiavia

Dzień pierwszy.

Najpierw rozległ się pisk. Ostry, martwy, wiercący w czaszce. Dopiero potem nadciągnął ból — ciężki, tępy, rozlewający się za oczami.

Spróbowała zaczerpnąć powietrza, ale żołądek wyprzedził głowę. Zwymiotowała w błoto, żółć skleiła policzek i włosy. Dyszała, jeszcze bez kontroli nad własnym ciałem.

— Ja pierdolę! Co tu się, kurwa, dzieje?

Plamy. Zieleń. Zbyt żywa, zbyt ostra, nieludzka. Gdzie ściany? Gdzie sufit?

Nad nią czysty błękit. Zero smug, zero dronów. Nic.

Zamknęła oczy. Piskliwy trel ptaków. Szum wiatru. Dźwięki z innego świata.

Serce tłukło w żebra. Zimny pot na czole.

Zacisnęła powieki. Za mocno. Ból niczego nie poprawił.

Musi zobaczyć kafelki. Cokolwiek innego było nie do przyjęcia.

— Robert... — wychrypiała. Spróbowała się podnieść. Ból uciął ruch w połowie. Szarpnął nią kolejny skurcz, ale żołądek był już pusty. Opadła z powrotem. Nic już nie miała do wyrzucenia.

Spojrzała w bok. I wtedy go zobaczyła.

Leżał tuż obok. Krew sączyła się z nosa i spływała w trawę, ciemną, gęstą plamą.

Oddychał. Wciąż ją trzymał. Między ich dłońmi tkwił czarny sześcian. Wciśnięty miedzy ich palce niczym klin.

Zimny. Nie chłód — ból. Jęknęła i szarpnęła ręką. Sześcian wypadł i uderzył o ziemię głuchym stukiem. Trawa wokół niego zbielała od szronu. Zesztywniała. Pękła z suchym trzaskiem i rozsypała się w pył.

Otworzył oczy. Przekrwione. Niespokojne. Nie mogły znaleźć punktu zaczepienia.

— O kurwa... — wycharczał. Z ust pociekła czerwona strużka. — Aga... Gdzie my...?

Próbował skupić wzrok na niej.

— Nie wiem — wydusiła — ale to nie jest Instytut.

Chciała się skulić. Zamknąć oczy i obudzić się w domu. Ale zimna wilgoć wsiąkała w ubranie, a smród wymiocin przypieczętował rzeczywistość.

Wtedy to usłyszeli. Głosy. Szorstkie, warczące. Zbyt wiele.

Zesztywnieli. Wbiła paznokcie w jego ramię. Instynkt krzyczał: biec. Ciało nie słuchało.

* * *

Wypadli zza wzniesienia; sfora wściekłych psów. Smród potu, brudu i darcie ryja....

Tłuszcza. Twarze upstrzone gliną, oczy rozpalone strachem i żądzą mordu.

Zerwał się na nogi, szarpiąc ją za nadgarstek.

— Uciekaj! — warknął. — Kurwa, biegnij!

Popchnął ją tak mocno, że omal nie runęła z powrotem w błoto.

— Co ty robisz, idioto?! — syknęła, szarpiąc go za ramię. — Nie prowokuj ich!

— Nie prowokuj?! — Prychnął. — Myślisz, że potrzebują powodu?

W chwilę zostali zamknięci w kręgu wideł, cepów i toporów. Tłum falował, ale trzymał dystans, bali się. Gapili się na siebie wrogo nawzajem. Z kręgu wystąpił starzec. Twarz przypominała zeschły korzeń. Śmierdział tak, że żółć znów podeszła jej do gardła.

— Skąd żeście? — Głos starca na czele przypominał chrobot żaren mielących piach. Miał siwą brodę, sękatą laską wycelował w ich piersi. — Coście za czarty?