Y-13

1

---

“Gecə 02:13”

Hava kəskin soyuq idi. Şəhərin kənarındakı köhnə, çoxdan istifadəsiz qalmış Dəmir Filtr Fabriki gecənin qaranlığında nəhəng, ölüləşmiş bir varlıq kimi dayanmışdı. Qapıları pas içində, şüşələri qırıq, içəridən bəlli-bəlirsiz şivən kimi səs gəlirdi — küləyin içəridə gəzən iztirablı uğultusu.

Leyla Məmmədova maşından düşəndə saat 02:13 idi. Ayaqlarının altındakı daşlar xırçıldadı. Fabrik ətrafında polis lentləri, siqnal işıqları, kriminalistlərin səsləri — soyuğun içində daha da kəsici görünürdü.

Leyla əlini saçına toxundurub dərin nəfəs aldı. Belə gecələrə alışmışdı, amma bu fabrikin qaranlığı soyuqdan daha ağır idi. Sanki içəridə bir sirr gizlənmişdi və o sirr illərlə nəfəs alıb dolmuşdu.

— “Leyla xanım, burdadır,” — deyə kriminalist Kamran ona yaxınlaşdı.

— “Nə vaxt kəşf edilib?"

— “Bir saat əvvəl. Şahid yoxdur. Qatillə qurbanın təkbətək olduğu güman edilir. İz… demək olar ki, heç nə.”

Leyla işıqlı lentin yanından keçib fabrikin içərisinə daxil oldu. Ayaq səsləri metal səthlərdə əks-səda verirdi. Qaranlığın içində təkcə polis fənərlərindən düşən işıq ləkələri vardı. Yüngül toz qatı havada rəqs edirdi.

Meyit fabrikin ən iç hissəsində, köhnə konveyerin yanında idi. Qurban orta yaşlı bir kişi idi, üstündə qara plaş, yan tərəfində dəri çanta. Çantanın kəməri qırılıb yerə düşmüşdü, sanki biri dartıb almışdı.

Leyla diz çökdü. Qurbanın sağ əli qeyri-adi dərəcədə sıxılmış vəziyyətdə idi — sanki ölüm anında nəyəsə tutunmağa çalışıb. Leyla diqqətlə yaxınlaşdı.

Əllə toxunmadan kriminalist fənəri daha yaxın tutdu.

Bəli, o yanılmırdı. Qurbanın əlində yarımçıq yanmış bir foto vardı. Qara qıvrılmış kənarları hələ də toxunduqda qırılacaq qədər kövrək idi.

Fotonun qalan hissəsində iki nəfərin siluetləri görünürdü — amma üzü yox idi, odun təsirindən yanmışdı və bəlli olmurdu.
Sadəcə arxa fondakı divarda solğun, amma seçilən bir işarə vardı:

"Y-13"

Leyla fotoya uzun müddət baxdı. Bu görüntü ona heç nə demirdi, amma içində qəribə bir hiss oyandırdı — sanki bunu haradasa görmüşdü… bəlkə də çox uzaq, uşaqlıq xatirələrində. Bəlkə də ağlı onu yanıldırdı, nə də olsa sadəcə ağlına bircə anlıq gəlmiş, gəldiyi kimi unutmuşdu.

— “Maraqlıdır,” — deyə Kamran pıçıldadı. — “Qatil izi silməkdə peşəkardır. Meyitin üstündə heç bir barmaq izi yoxdur. Hətta ayaq izlərini belə örtüb.”

Leyla yavaşca ayağa qalxdı.

— “Peşəkar qatil olsa, niyə bu fotonu qoyub?”

Kamranın gözləri ölmüş olsa da, refleksiv şəkildə sıxılmış cəsədin əlinə baxırdı.

— “Bəlkə unudub?”
Leyla başını buladı:

— “Belə qatil heç nə unutmur.”

Bu anda arxadan kimsə gəldi. Ayaq səsləri tanış idi.

— “Leyla?"

Səsin tonu sakit, amma yorğun idi. Leyla çönüb baxdı.

Bu, Murad idi — Leylanın həm bölmədəki ən yaxın əməkdaşı, həm də illərdir yanında olan köməkçi müstəntiq. Onun gözlərində hər zamanki kimi anlayış və bir az da gizli narahatlıq var idi.

Murad yaxınlaşıb fotoya baxdı:

— “İki nəfər… köhnə foto… və yanıb.”

— “Pinəçi işi kimi deyil, Murad. Bu adam bilə-bilə bunu qurbanın əlində saxlatdırıb.”

— “Bir mesaj kimi?”

Leyla gözlərini qısdı

— “Açıqca kimi. Bəlkə yolumuzdan yayındırmaq üçün oynanan bir oyundur?”

Murad əllərini cibinə qoyub ətrafa nəzər saldı. Çoxlarını tanıyırdı, burada çalışdığı illər ərzində saysız cinayət görmüşdü. Amma bu fabrikin içindəki gərginlik fərqli idi.

Leyla yenə meyitin yanına əyildi. Qurbanın boğazında çox incə, əlin toxunuşu ilə hiss ediləcək dərəcədə boğulma izləri vardı — iki barmaq yeri kimi.

— “Boğaraq öldürüb,” — dedi Leyla. — “Bıçaq, güllə, heç nə yox. Sakit ölüm.”

— “İz buraxmamaq üçün. Peşəkar bir qətldir”

— “Bəli. Amma niyə bu fotonu atıb getməyib? Niə əlində saxlayıb?”

Leyla fotonu baxışdan keçirərkən birdən içində kəskin bir hissiyat oyandı. Böyük, unudulmuş bir yaddaş qırıntısı kimi.
Amma o an telefonunun titrəyişi diqqətini yayındırdı.

O telefonunu çıxarıb ekrana baxdı. Naməlum nömrə.

Mesaj tək cümlə idi:

+994 *** ** **
"Səndə o gecənin iştirakçısısan, Leyla"

Leyla sanki yerə mıxlandı. Boğazı qurudu.
Sözlər elə yazılmışdı ki, onu tanıyan biri tərəfindən yazıldığı hiss edilirdi.

Murad mesajı görən kimi diqqətlə Leylaya baxdı.

— “Nə oldu? Pis xəbərdir?”

Leyla dərhal telefonu söndürdü

— “Yox, heç nə. Spamdır. Boş ver.”

Murad inanmadı, amma zorlamadı da.
Leyla özünü ələ aldı.

Fabrikin dərinliyində bir anlıq qəribə səs eşidildi — sanki metal bir şey yavaşca tərpəndi. Leyla başını qaldırıb qulaq asdı.
— “Orda kim var?” — deyə qışqırdı.
Heç kim cavab vermədi. Qaranlıq isə daha da sıxlaşdı.

Murad fənərini o tərəfə tutdu, amma heç nə yox idi. Ya külək idi… ya da kimsə onları izləyirdi.

Leyla dərindən nəfəs aldı. Qaranlıq fabrikin nəhəng sütunlarına, divar çatlarına, tozlu konveyerə uzun-uzun baxdı. Atmosfer sanki keçmişdən qalan bir xatirəni gizlədirdi — nə isə burada baş vermişdi.

— “Kamran, fabrikin gecə növbələrini, keçmiş işçilərin siyahısını çıxart. Bu foto harada çəkilə bilər, araşdır. Murad, sən də video müşahidələri yığ.”
— “Əlbəttə.”

Meyiti aparmaq üçün brilyant torbası gətirilərkən Leyla son dəfə qurbanın üzünə baxdı. Adamın üzündə qəribə bir ifadə vardı — sanki ölüm anında kimisə tanımışdı. Hətta bəlkə də qorxmamışdı. Tanıdığı biri idi?

Leyla ayağa qalxıb yavaş addımlarla fabrikin çıxışına doğru getdi. Qaranlıq, soyuq hava yenə üzünə çırpıldı. Düşüncələri bir-birini qovurdu:

Kim həmin mesajı göndərdi?
Foto nədir?
Qurban qatili tanıyırdı?
Yoxsa qatil… onu?

Murad arxasınca gəlib sakitcə dedi:

— “Leyla… bu iş sənə təsir etdi, bilirsən?"

Leyla gözlərini göydə parlayan ancaq yarısı görünən aya çevirdi.

— “Hələ yeni başlayır.”

Muradın baxışları qaranlıqda itdi. Leyla bilmirdi… amma onun ən çox güvəndiyi insan — illərlə yan-yörəsində duran bu adam — gecə boyu başqa bir şey düşünürdü:

Leyla bu sirrə nə qədər yaxınlaşa bilər?
Və o bunu biləndə çoxmu gec olacaq?

Bu gecə başlayan qaranlıq yolun sonunda Leyla gözləmədiyi bir həqiqətlə üzləşəcəkdi.
Və o həqiqətin adı… Həqiqətin adı o idi..

---