Lines we never Crossed

Prolog

Gdzie są te jebane worki?-zakląłem pod nosem przeszukując szafki nad zlewem. Kilka wygrzebanych pudełek później trzymałem już rulon w ręce odrywając jedną sztukę. Ktoś musiał posprzątać ten syf. W domu unosił się mocny zapach alkoholu i fajek. Wróciłem do salonu. Mama za ten czas zdążyła obrócić się na drugi bok wersalki. Dookoła walały się puste butelki i opakowania po pizzy. Sam nieco zaniedbałem ostatnie dni. Unikałem przebywania w domu jak mogłem. Mama potrzebowała wsparcia, ale mój egoizm przeważył. Za bardzo pragnąłem chociaż te ostatnie dni wakacji spędzić beztrosko, by nie musieć znosić atmosfery w domu.

Wrzucałem śmieci po kolei nie zważając na hałas jaki robię. Moja nieuwaga skutkowała wyrwaniem mamy ze snu.

-Już wróciłeś?-zapytała wyczerpanym głosem.

-Już dawno. Znowu piłaś-powiedziałem bardziej, by wyrzucić z siebie całą złość niż żeby wywołać u niej jakąkolwiek skruchę.

Nie odpowiedziała. Spuściła jedynie wzrok i złapała się za głowę.

-Przyniosę ci wodę i coś przeciwbólowego.

Dbałem o nią jak mogłem. Rozumiałem, że jest jej ciężko w szczególności, po tym jak straciła pracę. Nie szukała ofert chociaż twierdziła inaczej. Depresja przygniatała ją do łóżka nie pozwalając na cokolwiek. Nie gotowała, ani nie sprzątała. Po śmierci taty nasze życie staczało się stopień po stopniu. Dopiero niedawno dotarliśmy do piwnicy. Miałem nadzieję, że nie miała dwóch pięter.

-Jutro szkoła?-zapytała po czym połknęła tabletki zapijając porządną dawką wody.

-W zasadzie była dzisiaj, nie poszedłem. Jutro pójdę. Proszę cię mamo poszukaj pracy ja mogę się zająć domem. Jak wrócę ze szkoły coś ugotuję. Nie zamawiaj fast-food'ów, musimy zaoszczędzić na czynsz.

Westchnęła głęboko i uśmiechnęła się blado.

-Postaram się. Powodzenia jutro w szkole słoneczko.

Powędrowała do swojej sypialni zabierając ze sobą koc. A ja poszedłem wynieść śmieci.