Ultimate Black Widow

Prolog

14 listopada 1971                                                                  

Związek Socjalistycznych Republik Sowieckich, okolice Leningradu

(obecnie St. Petersburga)

Moje życie zmieniło się w mgnieniu oka. Niezauważenie.

Moja rodzina była jak z obrazka w książeczce dla dzieci. Tata bardzo kochał mamę z wzajemnością. Swoją wielką miłość okazywali także mi. Żyliśmy we troje w dość sporym mieszkaniu w jednym z bloków niedaleko centrum Leningradu. Nie brakowało nam jedzenia ani środków do życia. Tata miał stałą pracę w mieście, do której chodził rano, gdy ja z mamą zostawałam w domu, pomagając jej lub po prostu bawiąc się i leniuchując. Wieczorami, po kolacji, siadaliśmy i oglądaliśmy wspólnie telewizję. W niedziele, gdy tata miał dzień wolny, zawsze spędzaliśmy cały dzień razem, często ruszając się gdzieś z domu, a czasem nawet z miasta.

Pewnej niedzieli rodzice oznajmili mi, że jedziemy z wizytą do krewnych. Po raz pierwszy w życiu widziałam się z tym wujkiem oraz tą ciocią, więc nudziłam się w tej gościnie niemiłosiernie. Po oznajmieniu przez mamę, że już się ściemnia, wyszliśmy i udaliśmy się w drogę powrotną. 

Choć zwykle o tej porze listopada pogoda nie dawała jeszcze w kość, tym razem było inaczej. Gdy udaliśmy się do naszego samochodu, doskwierał nam odczuwalny mróz. Dopadł on także naszą kilkuletnią Wołgę, zmuszając tatę do zeskrobywania lodu z szyb pojazdu. Na szczęście, dzięki dodaniu do benzyny domieszki denaturatu (o czym przez przypadek dowiedziałam się, podsłuchując rozmowę rodziców przed wyjazdem), auto mogło ruszyć po śliskim asfalcie i zabrać nas do domu.

Zmęczona naprzemiennie zasypiałam i się budziłam. W pewnym momencie, nieco otępiona po nagłej pobudce, ujrzałam z tylnego siedzenia oślepiające światło. Nim jakkolwiek mogłam się poruszyć, Wołgą wstrząsnął gwałtowny, paraliżujący huk, który sprawił, że momentalnie straciłam przytomność. 

Po pewnym czasie, jakby w oddali, usłyszałam dźwięk syreny, a następnie poczułam, że leżę na czymś miękkim.

Zbudziłam się pod wpływem ostrego, śmierdzącego zapachu soli trzeźwiących. Na głowie czułam opatrunek. Po rozejrzeniu się i przetarciu oczu dostrzegłam, że siedzę w pomieszczeniu, które przypomina biuro. Nie było w nim okien, a jedyne źródło światła stanowiła wisząca na suficie duża świetlówka.  Na ścianach, prócz tykającego zegara, wisiały odznaczenia, a przede mną stało biurko z ciemnego drewna. Po chwili do pokoju wszedł rosły milicjant w niebieskawym mundurze z czerwonymi elementami. Jego twarzy, pokrytej przez rozległe zmarszczki, nie opuszczał obojętny, wręcz przerażający wyraz twarzy. 

Zdjął swą czapkę, odłożył ją na biurko, po czym usadowił się na krześle za nim. Spojrzał prosto na mnie i oznajmił donośnie niskim głosem:

- Nataszo, twoi rodzice, Galina i Anatolij Romanow zginęli w wypadku samochodowym, którego sama również doświadczyłaś. Nikt z twoich bliskich nie jest w stanie zapewnić ci opieki, więc trafisz do miejsca, gdzie razem z innymi dziewczynkami będziesz przygotowywana do służby ojczyźnie. 

Ta bezwzględna wiadomość sprawiła, że poczułam silne uderzenie w sam środek mojego małego serca. W jednej chwili mój dziecięcy świat rozsypał się na kawałki. Moje ręce drżały, a do oczu napływały łzy. W jednej chwili dotarło do mnie, że nigdy już nie ujrzę rodziców. Że nigdy nie pobawię już się z mamą. Że nigdy nie udamy się już wspólnie na niedzielną eskapadę. Że nie będzie już tak samo. Do końca życia.

- Masz sześć lat, prawda? - dodał po krótkiej przerwie.

Lekko skinęłam głową, wciąż cicho łkając. Następnie zadawał mi różne pytania, często skupiające się wokół liczb, a po każdej mojej odpowiedzi, której towarzyszyło ocieranie łez, notował coś na kartce. Wyjął także z jednej z szuflad biurka kartki, na których wydrukowane były dziwne wzory. Kazał mi dopasowywać do nich różne fikuśne fragmenty jak w pokręconej układance. Po wszystkim lekko uniósł kąciki ust, jakby delikatnie, acz krzywo się uśmiechnął, a następnie wstał i wyprowadził mnie z pomieszczenia.