Under the Green Lights

Where it all began.

Raya's POV:

Hindi ko inakala na ang pinakamahirap na libro sa Communication Arts ay magiging dahilan para makilala ko siya.

Ang araw na iyon ay ordinaryo lang. Maagang klase, dala-dala ko ang bag na halos mabigat sa kabila ng kaunting laman nito, at syempre, listahan ng mga libro na kailangan kong hanapin sa library.
Habang naglalakad ako sa Taft Avenue, naramdaman ko ang init ng umaga, kasabay ng maingay na mga estudyante at tricycle drivers sa paligid. Napaka-crowded ng campus sa ganitong oras, pero sanay na ako sa pagmamadali ng lahat, kaya halos hindi ko pinapansin ang mga mukha sa paligid.

“Excuse me… ikaw ba ang may hawak ng Introduction to Media Theories?”

Napalingon ako. Hawak ko nga yung libro na halos isang oras kong hinanap. At ang unang bumungad sa akin ay isang matangkad na lalaki, nakasuot ng green varsity jacket—familiar face sa campus.

Miguel Santiago.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang bigla akong nahirapang tumingin sa kanya. Hindi dahil nakakatakot siya—kundi dahil sa paraan ng pagtitig niya, parang alam niyang may ginagawa akong mali at alam niya rin kung paano ko ito ire-remedy. Weird.

“Uh… oo. Last copy na ‘to,” sagot ko, medyo defensive. Parang gusto kong ipakita, “Hindi mo puwede itong kunin nang basta.”

He raised an eyebrow, parang sanay sa ganung sagot. “Pwede ba nating sabay gamitin? Kailangan ko rin ito para sa class.”

Napatitig ako. Weird—hindi ba dapat mayabang ang mga varsity players? Pero iba ‘yung tono niya. Calm, almost polite.

“Fine,” sagot ko, sabay abot ng kalahati ng libro habang nauupo kami sa parehong mesa.

Tahimik na lang kami. Ako’y nakatingin sa notes ko, si Miguel naman sa libro niya. Pero kahit tahimik, may kakaibang tensyon sa paligid namin. Parang bawat sulyap, bawat galaw, may pinapahiwatig.

Nagulat ako nang may dahan-dahang bumangon siya para kumuha ng lapis na nahulog sa tabi ng mesa namin. Hindi ko maiwasang mapansin ang taas niya—sobrang taas, halos double sa akin, pero hindi intimidating. Ang ganda ng postura niya, parang kahit simpleng pag-akyat sa mesa ay graceful.

Pagkatapos ng ilang minuto, napansin kong nakatingin siya sa akin. Hindi ako agad bumaling, pero ramdam ko na ramdam niya ang mga mata ko. May ngiti sa gilid ng kanyang labi na hindi halata—soft, almost polite.

“Hindi ka ba nakatira dito sa library?” tanong niya sa wakas, parang gusto lang mag-break ng awkward silence.

Napangiti ako, kahit na konti. “Halos araw-araw na lang,” sagot ko, sabay tawa na medyo nagugulat ako sa sarili ko.

Tahimik ulit kami, pero ramdam ko ang tension—hindi awkward, kundi parang anticipation. Parang may mga kwento siyang gustong sabihin pero hindi pa pwede.

“Pwede ba kitang tanungin tungkol sa lecture ni Ma’am Sanchez?” tanong niya, tumingin sa notebook ko.

Medyo nagulat ako—sana ay nag-aaral lang ako nang tahimik pero ngayon ay parang nagiging teacher siya. “Uh… sure. Ano?”

Habang pinapaliwanag ko, napansin kong may mga estudyante na dumadaan sa amin, pero halos hindi kami napapansin sa dami ng tao. Parang nakahiwalay kami sa mundo. Isa siyang tahimik na presensya na hindi ko alam kung bakit ay nakaka-attract.

Biglang may bumagsak na lapis sa kabilang dulo ng mesa. Pareho naming hinawakan nang sabay—kamay niya, kamay ko. Parang may kuryente na dumaan sa maliit na contact na iyon, at hindi ko maiwasang lumingon sa kanya. Siya rin ay nakatingin sa akin, parang nagulat pero hindi inalis ang tingin.

“Ah… sorry,” sabi niya, bahagyang ngumingiti. “Medyo clumsy ako.”

“Clumsy?” napatawa ako, “Akala ko ikaw varsity player, sanay sa coordination.”

Napatawa rin siya, isang maliit na laugh na parang naglalaro. Parang may magic sa tunog ng tawa niya—hindi mo alam kung bakit, pero nakaka-relax.

Habang papalapit na ang oras ng klase namin, napansin kong may tension na nagtatago sa ilalim ng aming simpleng library encounter. Tahimik, mabagal… pero ramdam ko na ito ay simula ng isang bagay na hindi ko pa alam kung hanggang saan aabot.

Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam ko nang matapos ang unang chapter ng aming sabayang pag-aaral. Pero isang bagay ang malinaw: kahit simpleng library encounter lang iyon, may kakaibang sparks na hindi ko maikakaila.

At sa ilalim ng mga ilaw na malabo at berde ng DLSU library, nagsimula ang kwento namin. Tahimik, mabagal, at puno ng hindi pa nararamdamang tensyon.

Hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang encounter na ito, pero isang bagay ang malinaw: dito nagsimula lahat.